le pourpre voyage

day No.1. [14.11.2009]

Κρήτη. Εξωτικό Ηράκλειο. Μόλις έφτασα. Το μόνο άσχημο μέχρι στιγμής, ο ταρίφας που μου πήρε 8€ για μια απόσταση 10'. Τι λε ρε μαν? Στους ώμους με κουβάλησες? Ή μήπως το κωλάμαξό σου καίει λιωμένα ρουμπίνια? Ασταδιάλα πρωί πρωί. Δεν έχω κλείσει μάτι όλη μέρα. Είμαι 25 ώρες ξύπνια αλλά έχει πλάκα. Τσίτα η δικιά σου.
Στο αεροπλάνο διάλεξα ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ παράθυρο. Για να βγάλω καμιά κλισέ πικ τον ουρανό με τη συννεφούλα(πλάκα πλάκα, αυτή γύρισε ποτέ στον Σαββόπουλο???) και τις φίλες της. Μαγεία. Μωβ ουρανός στην ανατολή, μοσχομυριστός γαλλικός στο πλαστικό κουπάκι και εγώ να πετάω στα σύννεφα. Κυριολεκτικά, αυτή τη φορά. Α! Και το κρουασανάκι, δεν με χάλασε. Νηστικό αρκούδι, δε χορεύει, άλλωστε. Και θα μου πεις, ποιός σου πε να χορέψεις, μωρή ηλίθια; Έλα ντε! Όμπο! Πολύ με κουράζεις με τις απορίες σου, αδερφάκι μου! Άσε μεεε! Παω Κρητούλα, στις φίλες μου και όλα μοιάζουν μαγικά! Και είναι!

Ντιν-Ντοοοον! Τοκ-τοκ-τοκ.
Κοιμούνται τα πουλάκια μου. Κοίτα τα μωρέέέέ..
Κι εγώ που ξυπνάω και εύκολα, αντί να ξεραθώ στον ύπνο, κάθομαι και γράφω μαλακίες, έχει πιαστεί το αριστερό μου χέρι(στου οποίου τον αγκώνα στηρίζομαι) και πριν προλάβει να με πάρει ο ύπνος θα με ξυπνήσουν οι φωνούλες τους. Μωρ' τι καλάάάά...
Λοιπόν. Πέρα απ' το χέρι που θα μουδιάσει επικίνδυνα εντός ολίγου και θα χρειαστεί να μου το κόψουν απ' τη ρίζα(ναι, βλέπω πολλές ταινίες πολέμου), τον έχω δαγκώσει και λιγάκι. Καιρός να αρπάξω το μισό πάπλωμα απ' την Άννα.
Γι' αυτό άλλωστε είναι οι φίλες. Για να μοιράζονται τα πράγματα των άλλων. χεχ.
Καλημέρα, απ' το όμορφο (παρόλη την ασχήμια του) Ηράκλειο.
Να θυμηθώ να φαω κρέπα στα λιοντάρια. :)

day No.2. [15.11.2009]

Όλες έχουμε πονοκέφαλο. Όλες. Πολύ.
Το χθεσινό βράδυ, στο οποίο υποδεχτήκαμε τα γενέθλια του κουκουναριού, είχε ολέθρια αποτελέσματα. Όλες μετάνιωσαν για κάτι. Μόνο εγώ δεν μετάνιωσα. Ντάξει, ίσως εκείνο το υποβρύχιο (που δεν το ήπια και όλο) να μην ήταν επιλογή μου, αν γύριζα τον χρόνο πίσω.
Πονάμε.
Ξύπνησα με την Άννα, να με έχει καβαλήσει, και να έχει πάρει με το χέρι της τη στάση του "Θα σου κάνω κεφαλοκλείδωμα, παλιο@@@ίδι, αν δεν μου δώσεις τα λεφτά ή τη ζωή σου!!!!". Η θερμοκρασία του σώματός μου έτεινε να αγγίξει τους 85 βαθμούς Κελσίου. Ή έστω, έτσι ένιωθα.
Μιλάνε πολύ εδώ, οι σουσουράδες μου. Σταματώ, διότι η προσοχή μου αποσπάται.
Αδίος.

day No.3. [16.11.2009]

Εμένα, άλλωστε, μου είχε λείψει η ιδέα του Πανεπιστημίου. Του Ελληνικού δημόσιου Πανεπιστημίου. Δεν πηγαίνω κάθε μέρα στο δικό μου. Όοοοοχι.
Πάλι γκρινιάζω, θα έλεγε κανείς. Πίνω τον όμορφο γαλλικό μου στο ΠουΤσουΚου (Πανεπιστήμιο Τσι Κρήτης), η φίλη μου επιτηρεί τα φοιτητόπουλα που γράφουν πρόοδο και εγώ χαλάω πάλι τα μάτια μου στις 10 ίντσες μου.
Η χθεσινή μέρα ήταν έπος. Φαγητό απ' τα χεράκια μας, στο σπίτι του Αλέξη. Σηκωθήκαμε (με εκείνον τον πονοκέφαλο που λέγαμε..) και αρχίσαμε τα Μαμαλάκικα και τα Βέφικα.
Από που να αρχίσω; Η Ανθούσα έφτιαξε ένα τσουκάλι γεμάτο με κάτι σαν ιμάμ(;), μπριάμ(;), αλάχ-αλάχ(;).. Δεν τα ξέρω εγώ αυτά τα ανατολίτικα. Αλλά ήταν πιο νόστιμο απ΄ την κλασική συνταγή! Τα σπασε, λέμε. Εγώ έφτιαξα μια σαλάτα, πιπεριές φλωρίνης με γέμιση φέτας και κορμό για επιδόρπιο. Η Δάφνη δούλευε, οπότε ήρθε και τα βρήκε όλα έτοιμα(και μισοφαγωμένα).. Η Στεφανίτσα, η γενεθλιάζουσα, έφτιαξε ένα ρυζότο με πιπεριές. Γροάρ. Επίσης ένα σκορδάτο τζατζίκι.  Η Αννούλα έφτιαξε κοτόπουλο με πατάτες στον φούρνο. Και μια ταλαίπωρη μανούλα ενός παιδιού που σπουδάζει στο πουτσουκού, είχε φτιάξει κάποτε κάτι φαγητά, τα οποία ο κανακάρης απλά έβγαλε απ' την κατάψυξη και ζέστανε. Τι να πεις. Ούτε να κουραστούν, αυτοί οι άντρες. Ούτε λίγος εγωισμός. Τίποτα.
Όπως και να χει, τον ευχαριστούμε, γιατι η μαμά του μαγειρεύει ωραία!
Αύριο είναι 17 Νοέμβρη και τα κομματόσκυλα οργιάζουν εδώ. Μέσα σε μια ώρα που είμαι εδώ έχουν κολλήσει τριγύρω μου 13 αφίσες. Μόνο εδώ. Και η πλάκα; Οι 12 είναι της πασπ και η 1 είναι της κνε. Θα δω πολλά σε αυτή τη ζωή. Το πιστεύω. Αλλά το πιο αστείο είναι πως η μοναδική αφίσα της κνε είναι και στραβοκολλημένη. Δηλαδή δεν έχω λόγια, πια!
Λοιπόν, σε λίγες ώρες πετάω, οπότε είναι λίγα τα ψωμιά μου εδώ. Βλέπεις, δουλεύω το βραδάκι. Πφ.
Χαιρετώ τα πλήθη(τους εκατομμύρια φανς μου :p) και σας εύχομαι καλά κούλουμα. Και στα δικά σας. Κι ο κολιός τον Αύγουστο. Να μας ζήσει! :)