le voyage pourpre

Και κάνεις το λάθος. Δίνεις ραντεβού για κάτι υπογραφές με έναν καθηγητή της σχολής σου την ημέρα που έχουν όλα τα μέσα -και τα έξω- απεργία. Και τα ταξί. Και φυσικά την ώρα που προτείνει εκείνος, δηλαδή την ώρα μεγαλύτερης αιχμής. Φάκιν γέα!
'Δε βαριέσαι;', σκέφτεσαι, και ξεκινάς μια ώρα νωρίτερα για την απόσταση των 15 λεπτών, ξέροντας οτι τα 15 αυτά λεπτά θα γίνουν περισσότερα, λόγω κίνησης.
Έχεις ξενυχτήσει το προηγούμενο βράδυ. Σου λείπει ύπνος. Και ο καφές, ο αγαπημένος σου και ιδανικός σύντροφος τούτες τις δύσκολες στιγμές, απαγορευμένος. Γιατί; Διότι αποφάσισες να μαζοχιστείς, ξεκινώντας ομοιοπαθητική. Και γιατί ξεκίνησες ομοιοπαθητική; Μάλλον για να έχει ένα λόγο παραπάνω η Ματινάνγκα να σε κοροϊδεύει. Εκείνη δε βρίσκει άλλο λόγο, αν τη ρωτήσεις.
"Ου ου ου γιατροσόφια και ματζούνια μπλα μπλα αυθυποβολή πιρι πιρι ανούσια ταλαιπωρία χαχαχα τι αστείο κρα κρα κρα κρααααααα".
Πάάάάάρε να' χεις. Να θυμηθώ να μην γκρινιάξω ποτέ ξανά μπροστά στη Ματίνα για την απεξάρτησή μου. Και να κλείσω το φούρνο.
Τέλος πάντων. Συνεχίζω.
Βγαίνεις στη Μεσογείων και πήζοντας στην κίνηση και κάνοντας μισό χιλιοστό ασφάλτου μέσα σε 4 ώρες.. -τι παράλογο- ΒΑΡΙΕΣΑΙ.
Και ξεκινάς να παρατηρείς τους άλλους τρελούς που πάνε στις δουλειές τους και αναρωτιέσαι τι να κάνουν στη ζωή τους όλοι αυτοί. Είναι παντρεμένοι; Έχουν παιδιά; Τι δουλειά κάνουν; Καπνίζουν; Τι ψηφίζουν; Τους αρέσουν οι μπάμιες; Κάνουν σεξ; Κάθε πότε; Κοιμούνται ανάσκελα;
[...]
Κοιτάς αριστερά και βλέπεις μια νυσταγμένη μούρη που χασμουριέται και αγναντεύει το υπερπέραν. Που να πηγαίνει αυτός; Για να χασμουριέται, δεν έχει αργήσει ακόμα. Έννοια σου, και θα αργήσει. Εκτός αν το ραντεβού του είναι μεθαύριο.
Κοιτάς τον δεξιά. Του φτιάχνεις κι εκείνου ένα προφίλ. Προφανώς φαντάζεσαι πολλά πράγματα. Διεστραμένα και μη. Στιγμιαία, αναρωτιέσαι αν έχεσε σήμερα. Κάποιος κεφάτος θα μπορούσε να έχει χέσει. Εκείνος που θα κορνάρει πρώτος, σίγουρα έχει στουμπώσει και έχει νεύρα.
Μετά, θα σου διακόψει τις σκέψεις ένα ακόμα μηχανάκι που είναι έτοιμο να πάρει μαζί του τον καθρέφτη σου. Και σφίγγεσαι μέχρι να ακούσεις το κρατς αλλά τελικά χωρούσε. Πάντα χωράνε. Όπως τα κουνούπια απ' τις χαραμάδες τα καλοκαίρια.
Μερικές φορές σε τσαντίζουν γιατι φεύγουν. Που πας κύριέ μου; Κάτσε κι εσύ εδώ να πήξουμε μαζί! Χώνεσαι όλο επιδεικτικότητα ανάμεσά μας και μας αφήνεις και φεύγεις; Που πας δηλαδή; Που θα βρεις καλύτερα; Και σε εκείνο το σημείο είναι που σκέφτεσαι να ανοίξεις ξαφνικά την πόρτα σου στον επόμενο που θα δεις να πλησιάζει. Αλλά μετά αποφασίζεις οτι είναι πολύ κακά όλα αυτά που σκέφτεσαι και βαριέσαι να χαλάσεις την πόρτα σου και τη μούρη του μηχανάκια και να μπλέκεις με ασφαλιστικές. Επομένως, κοιτάς το ρολόι για να ξεχαστείς. Παπάρια. Βλέπεις οτι άργησες ήδη και είσαι περίπου 3 μέτρα πιο πέρα από εκεί που ξεκίνησες.
Και εκεί που απελπίζεσαι και γκρινιάζεις από μέσα σου (ενίοτε και απ' έξω σου και σε φαντάζονται οι διπλανοί ως μια ψυχασθενή πρεζού που παραμιλάει) βλέπεις τον ούμπερ γέρο στο πίσω όχημα, απ' τον κεντρικό καθρέφτη. Ο γέρος αυτός μασάει αστεία. Και ασταμάτητα. Στην αρχή πιστεύεις οτι τρώει το κολατσιό του και τον βρίσκεις πολύ μπροστά. Αράζεις που αράζεις, κάνε και κάτι χρήσιμο.
ΑΛΛΑ ΟΧΙ! Αυτός ο γέρος δε μασάει το φαΐ του. Ούτε τσίχλα. Δε μασιέται έτσι μια τσίχλα, όσο και αν προσπαθήσεις.
Συνειδητοποιείς πως μόλις έχεις ανακαλύψει ένα νέο είδος γέρου.
Το μηρυκαστικό γέρο. Μασουλάει επί τουλάχιστον μισή ώρα, όση ώρα δηλαδή τον παρατηρείς. Θα μπορούσε να έχει μασουλήσει 3 αγριογούρουνα τόση ώρα, με χαρακτηριστική άνεση. Όμως εκείνος δε βάζει κάτι στο στόμα του. Απλά μασάει χωρίς σταματημό. Και επειδή η πλήξη σου αγγίζει τα θανάσιμα επίπεδα, φαντάζεσαι ακρούλες από γκαζόν να βγαίνουν ατίθασα απ΄το πλάι του στόματός του, όπως στην κατσίκα. Και αυτόματα μεταφέρεις την εικόνα στην αυλή του σπιτιού του. Που κάθε πρωί βγαίνει, βοσκάει και φεύγει για τη δουλειά του, ξέροντας οτι θα συνεχίσει το γεύμα στο αυτοκίνητο.
Και αυτή είναι μια ωραία εικόνα.
Μετά από λίγο, ο μπροστινός γέρος πάνω στον ενθουσιασμό που κουνήθηκε ο -δικός του- μπροστινός, πάει να ξεκινήσει και του σβήνει. Έντρομος, μην πέσω πάνω του, αντί να πατήσει ένα αλάρμ ή να μου κάνει κάποιο νόημα, βγάζει το αριστερό χέρι απ το παράθυρο και κάνει έναν ΚΑΘΑΡΑ ναζιστικό χαιρετισμό, τύπου χάιλ χίτλερ. Τεντώνει το χέρι μπροστά και λίγο αριστερά, ξαναβάζει μπρος και ξεκινάμε.

Και αυτή είναι μια ωραία μέρα.

Ίσως άργησε αλλά είναι κοντά μας. Απολαύστε τις απορίες και τις ανησυχίες ενός μέσου Έλληνα σε περίοδο οικονομικής κρίσεως. Ναι. Θα το λεω για πάντα. Φράσεις ΚΛΕΙΔΙΑ σε μηχανή αναζήτησης από ανθρώπους που ψηφίζουν..
True story.

ͺΑναζήτηση σε www.google.gr για: τι να κανω την ζωη
Αρχικά να μου προσδιορίσεις για ποια ζωή μιλάς. Τη Λάσκαρη; Τη ζωή της άλλης; Τη δικιά μου την καημένη, που από τότε που έφτιαξα το ρημαδομπλόγκ με βομβαρδίζετε εσύ και οι φίλοι σου με ασυνάρτητες απορίες προς τον Γούγλη; Ενιγουέη. Κάντηνε λαγό στιφάδο. Χεστήκαμε. Ο επόμενος.

ͺΑναζήτηση σε www.google.com για: πωσ μπορωνα φτιαξω ντοπα
Όπως φάνηκε, φίλε Μπουρούση, έπεσες σε λάθος ιστότοπο και δεν έμαθες ποτέ. Ευτυχώς που υπάρχει και ο Ψωμιάδης για τις δύσκολες στιγμές. Να τον ακούς. Ξέρει.

ͺΑναζήτηση σε www.google.gr για: τι συγγενεια εχω με τη γιαγια μου;
Δεν θέλω να σε τρομάξω αλλά είσαι εγγόνι της. Φάση παιδί του παιδιού της. Το 'χουμε, μαν;

ͺΑναζήτηση σε www.google.gr για: το ξύδι των 4 κλεφτών
Το λάδι των 7 αστυνομικών

ͺΑναζήτηση σε www.google.com για: eisai k gamo ths gries
Το google; Μαλάκα, σοβαρευτείτε. Το google δεν είναι γριά. Αν ήταν, οκ.. θα ήταν και γαμώ τις γριές, ομολογουμένως. Αλλά τι έχουμε πει; Το google είναι μη χα νη α να ζη τη σηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηης!!

ͺΑναζήτηση σε www.google.gr για: σεξ με φοιτητριες του deree
Σκάκι με φοιτητές του Μαθηματικού. Έτσι πάνε αυτά. Ο καθένας ό,τι μπορεί.

ͺΑναζήτηση σε www.google.gr για: ΑΠΟΚΡΙΑΤΙΚΗ ΣΤΟΛΗ ΚΑΣΤΟΡΑ
Δηλαδή σοβαρά. Τόση έμπνευση είχες αυτές τις 358 μέρες που μεσολάβησαν απ τις προηγούμενες απόκριες; Ντύσου εμετός καλύτερα. Νόμπελ μαλακίας στον κυρ Κάστορα. Πάμε παρακάτω..

ͺΑναζήτηση σε www.google.gr για: γρια θα γινω
Γίνε. Τι μας το λες; Κι εγώ θα γίνω. Κόλλα το! Τουλάχιστον, φρόντισε να γίνεις και γαμώ τις γριές. Σαν το google.

ͺΑναζήτηση σε www.google.gr για: οταν σε αγνοει η γκομενα
Δεν ξέρω τι σου είπε το google να κάνεις όταν σε αγνοεί η γκόμενα αλλά σίγουρα πρέπει να παραδοθείς όταν θελήσουν να σε πάνε μέσα για προσβολή του δημοσίου IQ. Δε σε θέλει αγοράκι μου η γκόμενα.. Γι αυτό σε αγνοεί. Άστην ήσυχη τη δόλια. Έλα μπράβο.. Λέγεται playstation και σε περιμένει στο δωμάτιό σου. Έλα να αραιώνουμε σιγά σιγά..

ͺΑναζήτηση σε www.google.gr για: τουμπανα που ρευονται
Όπως τη βρίσκει κανείς. Τούμπανα = Ωραίες γκόμενες; Θες να δεις ωραίες γκόμενες να ρεύονται; Τι θα κερδίσεις από μια τέτοια εμπειρία; Πες μου εμένα. Αν πληρώνεις, έχω κάτι ωραίες φίλες.. (Αγγελική, σου βρήκα το μηνιάτικο!)

ͺΑναζήτηση σε www.google.gr για: ΠΟΥ ΘΑ ΒΡΩ ΣΤΡΙΝΓΚ ΓΙΑ ΑΝΤΡΕΣ
Όσο παράδοξο κι αν σου ακουστεί, σε σεξ σοπ. Ω ναι!

ͺΑναζήτηση σε www.google.gr για: δεν θελω αδερφακι να το πας πισω
Και τι είναι χρυσό μου το αδερφάκι να το πάμε πίσω; Χαλασμένη κομπόστα απ το Σκλαβενίτη; Και μιας και το έκανα είκόνα.. Δεν ξέρω τι σου έχουν πει αλλά τα μωρά ΔΕΝ τα φέρνει ο πελαργός και θα είναι λίγο δύσκολο να μπει το μωρό πάλι εκεί που ήταν. Aouch..
Κράτα το καλύτερα. Θα σου χρησιμεύσει στο μέλλον. Θα του παίρνεις το χαρτζηλίκι, θα το κατηγορείς για τις αταξίες σου και θα του αρπάζεις το μπιφτέκι απ το στόμα. Δοκιμασμένα πράγματα.
[μετά από λίγα δευτερόλεπτα σκέψης...]
Βέβαια, αν το αδερφάκι σου είναι σαν το σατανά που έχω στη διπλανή πολυκατοικία, τότε φίλε να το πας πίσω. Καλύπτω τα έξοδα μεταφοράς. Δε θα έχει χαρτζηλίκι να του το πάρεις γιατι κανείς δε θα το αγαπάει για να του δώσει. Θα είναι μια κινούμενη θορυβώδης μύξα που όλοι θα θέλουν να το σαπίσουν στα μπουκέτα. Δε θα κάνεις αταξίες για να του τις φορτώσεις γιατι θα τις έχει κάνει πρώτα εκείνο. ΌΛΕΣ. Δε θα μπορείς να σκεφτείς κάποια που δεν έχει ήδη γίνει. Και πάνω απ όλα. Δε θα τρώει μπιφτέκια αλλά ΣΚΑΤΑ. Κερασμένα απ το 4!
Και όσο για τον Παπαθανασίου και το Ρέππα που νομίζουν οτι το κλάμα βγήκε απ τον Παράδεισο, πρέπει να τους ενημερώσω πως το κλάμα βγαίνει αποκλειστικά και μόνο απ το γειτονόπουλό μου. Πριν ξυπνήσει κλαίει. Όταν ξυπνήσει κλαίει. Πρωί, μεσημέρι και βράδυ κοσμεί τον ηχητικό μας κόσμο με το κλαματάκι του. Το γκρινιάρικο και τσιριχτούλικο. Όταν το ταΐζουν κλαίει. Βόλτα; Κλαίει. Χέζει; Κλαίει. ΠΑΙΖΕΙ; Κλαίει. Πριν κοιμηθεί, θα ρίξει και ένα κλάμα για το καλό. Και πάλι απ την αρχή. Δώστο πίσω, δαγκωτό..

ͺΑναζήτηση σε www.google.co.uk για: μηχανή που τις γράφεις τα όνειρα κ απαντάει
Απαντάει φωνητικά ή γραπτά; Πείτε μου τι θέλετε. Έχουμε μηχανή εσπρέσσο εδώ, αν βολεύει. Και μια ξυριστική. Όχι, σοβαρά τώρα. Το έχω απορία. Τι γράφεις και τι απαντάει; Σε φάση..
-Θέλω να γυρίσω τον κόσμο και να παντρευτώ έναν μεγιστάνα!
-Στα αρχίδια μας! ;
Αν και υποπτεύομαι οτι είσαι τέτοιο γίδι που ψάχνεις έναν ονειροκρίτη, απλά το λεξιλόγιό σου αποτελείται από 32 λέξεις με το ζόρι. Τι εντυπωσιακό! Χρησιμοποίησες το 25% του λεξιλογίου σου για μια αναζήτηση! Μπράβο σου!
-Είδα την προγιαγιά μου να πλέκει σταφύλια κάτω από ένα κορακί διαστημόπλοιο αλλά ήρθε ένας πράσινος καβαλάρης που μασούλαγε ρεβυθόρυζο και την κυνηγούσε. Μετά βρεθήκαμε εκεί ξαφνικά εγώ και ο Μπρους Γουίλις για να τη σώσουμε αλλά μας έφαγε μια γιγάντια αχιβάδα και η προγιαγιά κατέληξε στο κρεβάτι του καβαλάρη που την καβάλησε και της άλλαξε τα φώτα.
-Θα σε προδώσουν 19 καλοί φίλοι σου και θα ψοφήσει το χελωνονιντζάκι σου.

ͺΑναζήτηση σε www.google.com για: villena νιση.που βρισκεται?
Νομίζω μένει δίπλα απ' την Άννα Βίσση. Για ψάξ' το λίγο..

ͺΑναζήτηση σε www.google.gr για: ω αδερφε τσικι
ω ηλίθιο και παρδαλό κατσίκι

ͺΑναζήτηση σε www.google.gr για: ΠΟΣΑ ΜΑΤΙΑ ΕΧΟΥΝ ΤΑ ΚΟΥΝΟΥΠΙΑ
ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΜΕΓΑΛΕ ΑΛΛΑ ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΟΥΣ ΤΑ ΒΓΑΛΩ ΓΙΑΤΙ ΜΕ ΞΕΣΚΙΖΟΥΝ ΚΑΘΕ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ.

ͺΑναζήτηση σε www.google.gr για: θελω να χωρισω αλλα δεν εχω λεφτα να ζησω
Τότε φάε σκατά και βούλωνε. Κανείς δεν έχει λεφτά. Ψόφα.

ͺΑναζήτηση σε www.google.gr για: πως να σταματαμε το παμπερς στα μωρα
Δεν τους το ξαναβάζουμε. :p

ͺΑναζήτηση σε www.google.gr για: τσοντα γυμναστηριο τηλεκοντρολ
Whaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaat? Αισθηματική κομεντί γραφείο τελετών πληκτρολόγιο

ͺΑναζήτηση σε www.google.gr για: ante stin kouzina sou mori kai prosexe min klapseis thn salata
Πως στο πέος κλαίμε μια σαλάτα; Πρέπει να πεθάνει πρώτα για να την κλάψουμε; Ποια είναι η διαδικασία; Define.

ͺΑναζήτηση σε www.google.gr για: οι σφηκες τσιμπανε τα σταφυλια/ τι να κανω;
Αν είσαι άνθρωπος και όχι μια αηδιαστικά εξελιγμένη ρώγα από σταφύλι που χοροπηδώντας από πλήκτρο σε πλήκτρο ενός keyboard γράφεις απορίες στο γκούγκλ, τότε ντύσου κι εσύ κάστορας τις απόκριες, ή κάτι αντίστοιχης ευρηματικότητας. Καλύτερα να αποφύγεις τη στολή σταφύλι. Αν πάλι είσαι η ρώγα, τότε έχω μια απορία. Πως στο διάολο άνοιξες το πισί χωρίς να λιώσεις;

ͺΑναζήτηση σε www.google.gr για: Τι σημαινει η λεξη βρε
Σημαίνει Βλάκα Ρώτα Εξυπνάδες..

ͺΑναζήτηση σε www.google.co.uk για: νινο βαρδινογιαννης
Σάκης Κόκκαλης

ͺΑναζήτηση σε www.google.gr για: koyrada upobrixia
Εσύ μάλλον ψάχνεις το πλοίο της Άννας αλλά δεν το έχει φτιάξει ακόμα. Αν το φτιάξει θα της πω να το ονομάσει έτσι για να το βρίσκεις εύκολα στο γκουγκλ. Αν, πάλι, δεν ψάχνεις κάτι τέτοιο, τότε θα αρχίσω να ανησυχώ πως όλοι οι ανώμαλοι καταλήγουν στο μπλογκ μου. Μια ο ποδολάγνος. Μια εσύ, ο κοπρολάγνος. Αν δω ζωολάγνο θα αντιδράσω άσχημα. Το νου σας.

Σοκολάτα, ρε μαλακοπίτουρα! Σοκολάτα!!

ͺΑναζήτηση σε www.google.gr για: να κανω φλεβες να πεταγονται
Εσυ πρέπει να είσαι ένας άθλιος fit τυπάκος που θες να σφίξεις τόσο πολύ όσο μια στουμπωμένη κουράδα -υποβρύχια ή μη- και δε μας φτάνει αυτό, θες και να πετάγονται οι φλέβες σου. Άκου τι θα κάνεις. Θα πάρεις μια ένεση. Θα βάλεις μέσα φαρινάπ και νεράκι. Θα τα κουνήσεις καλά και θα τη βαρέσεις. Μετά μπες στο φούρνο (στους 180) και περίμενε.. ή get a fuckin life και μη ρωτάς μαλακίες!

ͺΑναζήτηση σε www.google.gr για: να μιλησω στο εμεσεν
Να μιλήσεις μάτια μου. Να μιλήσεις! Θα σου δώσω εγώ το τηλέφωνό του.

ͺΑναζήτηση σε www.google.gr για: sexy mati omorfa kolarakia stin paralia
άθλιο συντακτικό άσχημα βυζόμπαλα στο βουνό

ͺΑναζήτηση σε www.google.gr για: ti bastane oi koumparoi stin ekklisia gia gamo
Αν είσαι Τούρκος κουμπάρος, έχω ακούσει οτι βαστάς τα άλογα. Αν είσαι οτιδήποτε άλλο, βάστα κάτι διαφορετικό για να κάνεις το γάμο ξεχωριστό. Μπορείς, για παράδειγμα, να βαστάς μερικά βατραχοπέδιλα. Ή ένα μεθυσμένο γέρο. Γουατέβερ.

ͺΑναζήτηση σε www.google.gr για: γυναικα μουτζώνει με τα ποδια της
Μαλάκας πληκτρολογεί ασυναρτησίες με τα χέρια του

ͺΑναζήτηση σε www.google.com για: τρίχες ποδιών χάρη ρώμα
Αγγελική, πες μου οτι μου κάνεις πλάκα. Το έχω ανάγκη.

12 August 2011
Upon the advice of his doctors, Dave Brubeck has canceled all forthcoming concerts. He is hoping to resume performing after this six month medical hiatus. In the meantime, Dave will be working on composing and other projects.
by: www.davebrubeck.com

Για τα πρακτικά, τον περασμένο Δεκέμβρη έκλεισε τα 90.

Dave, κρατήσου. Θα βρω μια μέρα λεφτά και θα έρθω Αμερική. Πρέπει να σε ακούσω live.

Take Five kisses..

Όχι, όχι. Δεν ψόφησε κανείς. Δηλαδή, ψέμματα. Όση ώρα έγραφα αυτή τη φράση, πέθαναν χιλιάδες άνθρωποι στον πλανήτη αλλά δεν θα θρηνήσουμε σήμερο κάποιον συγκεκριμένο.
Θα κάνω έναν e-επικήδειο για το άρωμά μου.
(Για άλλη μια φορά το επίπεδο της θεματολογίας μου κουτούλησε στο ταβάνι..)

Αχ.. Αρμάνι. Δεν ξέρω καν ποιος είσαι, γιατι μου τη σπάτε εσείς οι 'του χώρου της μόδας'. Με ενοχλεί να γεμίζω το κεφάλι μου με άχρηστες πληροφορίες που σχετίζονται με εσάς. Το μόνο που θυμάμαι είναι οτι σε λένε Giorgio -aka Γιώργο-.
Όμως.. Όμως αυτό το άρωμα.. Αυτό το μπουμπούκι! Η θεσπέσια αυτή ευωδία.. έτσι απλά, χωρίς να προλάβω να αντιδράσω, καταργήθηκε.
Γιατί ρε παιδιά; Γιατί; Λίγα σας είχαμε ακουμπήσει; Θέλατε περισσότερα κέρδη; Δεν πουλήσατε πολλές τουαλέτες με ρουμπίνια απ' την ανοιξιάτικη κολεξιόν σας και παίρνετε σβάρνα καημένα αρωματάκια;
Δηλαδή τι φάση; Βαρεθήκαμε και το κλείνουμε το μαγαζάκι; Τι λέέέτε αγαπητέ Αρμάνι μου!;!
Εμείς είχαμε φτιάξει μια καριέρα με αυτό το άρωμα. Είχαμε χαράξει έναν δρόμο. Ήταν το σήμα κατατεθέν μας.
Είναι σαν να καταργούνται τα πράσινα σπρέι ξαφνικά από παντού. Πως θα γράφουν συνθήματα οι βάζελοι στους τοίχους; Με πορτοκαλί; Ε ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ, ΧΡΥΣΕ ΜΟΥ! Κάποια πράγματα πρέπει να μένουν σταθερά σε αυτή τη ζωή.
Ντάξει. Εγώ το έχω αποδεχτεί. Μια μέρα θα γίνω σταφίδα απ' τις ρυτίδες, θα έχω άσπρα μαλλιά και τα ενδιαφέροντά μου θα περιορίζονται σε αυτό το μπλογκ, και στην ταξινόμηση των εξετάσεων χοληστερίνης, σε εξέλ αρχεία. Μετά, θα φύγω εις τόπον χλοερόν και ζήσαμε εμείς καλά κι εσείς καλύτερα. Αλλά δεν μπορούν όλα να ψοφάνε. Πρέπει να υπάρχουν κριτήρια. Αν είναι έτσι, να πετάξουμε και την Ακρόπολη. Ok, την είδαμε, τη χαρήκαμε, την αναστηλώσαμε, την κάναμε και στάση του μετρό, της φτιάξαμε μουσείο, την φωτογραφίσαμε.. φτάνει τώρα. Ανακύκλωση.
Γιατι στερείς ΡΕ απ' τις επόμενες γενιές την ευκαιρία να γνωρίσουν αυτή τη μυρωδιά; Γιατι; Πως θα τους την εξηγήσω εγώ;
Α ρε Γιώργο. Πολύ με στεναχώρησες. Αλλά δεν πειράζει. Φρόντισε ένας άλλος Γιώργος να μην έχω λεφτά να αγοράσω ξανά άρωμα, οπότε και αλλιώς να ήταν τα πράγματα δε θα το αγόραζα, πιθανόν, το δικό σου. Όμως αν ήθελα να ξοδέψω εκεί τα λεφτά που δεν είχα, ΘΑ ΓΙΝΟΤΑΝ! Θα υπήρχε το μπουκαλάκι κάπου στον κόσμο και θα το αγόραζα.
Εσύ, όμως, αχόρταγε Γιώργο, το μόνο που σκέφτηκες ήταν η τσέπη σου και τα κέρδη σου.
Ορίστε, με σύγχυσες και δεν έχω καν ξεκινήσει τον επικήδειο ακόμα. Το λοιπόν..

Αγαπητό άρωμα,

σου γράφω με δάκρυα στα μάτια. Δεν έπρεπε να μας χωρίσουν έτσι άδοξα. Δεν πρόλαβα να σε ζήσω όσο ήθελα. Θυμάσαι που λέγαμε οτι θα γεράσουμε παρέα; Θυμάσαι πόσα όνειρα κάναμε για το μέλλον; Θυμάσαι που είχαμε συμφωνήσει οτι θα με κάνεις να μυρίζω πάντα όμορφα για να ρίχνω κανένα πουρό, τότε που θα έχω γίνει πατσαβούρα;
Τώρα, πρέπει να τα ξεχάσουμε όλα γιατι σε παίρνουν από την αγκαλιά μου. Δεν θα πονέσεις. Όλα θα γίνουν ύπουλα και κάτω απ' το τραπέζι. Ούτε κι εσύ δε θα καταλάβεις για πότε σε κατήργησαν..
Αχ, αγαπημένο. Ήσουν πάντα εκεί για μένα. Στις χαρές μου, στις λύπες μου. Αχώριστοι ήμασταν. Ποτέ δεν πήγαινα κάπου χωρίς εσένα.
Θα σε αγαπώ για πάντα. Θα σε εμπιστεύομαι μέχρι την τελευταία σου σταγόνα. Σε ευχαριστώ για τις στιγμές που μου χάρισες. Ήσουν λίγο πιασοκώλικο αλλά χαλάλι σου. Τα άξιζες τα λεφτά σου. R.i.p.

Πάντα δικιά σου, εγώ.

Δεν ξέρω αν ήταν σωστό ή λάθος αλλά το έκανα. Ανέβηκα στην ζυγαριά. Ναι. Προχθές το πρωί βρήκα την τόλμη (δεν θα σχολιάσω τη γοητεία.. θα φανεί παρακάτω η ύπαρξή της ή η παντελής έλλειψή της από πάνω μου) να ανέβω.
"Ω ΘΕΕ ΜΟΥ!! Δεν είμαι εγώ. Είναι μια όρκα που με έχει κυριεύσει. Είμαι πιο βαριά από ποτέ! Είμαι ένας τόφαλος. Πως κατάφερα και πέρασα απ' την πόρτα; Πρέπει να είχα μεγάλη τύχη για να μην φράκαρε η κωλάρα-ελικοδρόμιο. Αμ το άλλο; Η ζυγαριά πως δεν έσπασε; Τις φτιάχνουν γερές τελευταία, φαίνεται.."
Αυτές ήταν κάποιες απ τις πρώτες μου σκέψεις μετά την δύσκολη απόφαση.
Μα ξέρεις τι είναι να αποφεύγεις να ανέβεις στη ζυγαριά εδώ και μήνες γιατι το βλέέέπεις.. πετάνε πράγματα που δεν το συνήθιζαν.. Κάτι έχει συμβεί.. Κάποιος έχει παχύνει.. και ξαφνικά να ανεβαίνεις; Και να συνειδητοποιείς πόσο μαλάκας ήσουν που δεν ανέβηκες πιο έγκαιρα να προλάβεις το σημερινό εγκεφαλικό. Τρέχω στο μπάνιο να κοιταχτώ στον καθρέφτη, καθώς περιμένω με απόλυτη βεβαιότητα να δω το στόμα μου στραβό και το μάτι να τρεμοπαίζει. Επίσης, μιλάω για να σιγουρευτώ οτι δεν χτύπησε ακόμα βασικά νεύρα του εγκεφάλου. Βέβαια, χαίρομαι που τρέχω στο μπάνιο.. Θα χάσω και καμιά θερμίδα στον δρόμο. Αλλά να μου πεις, για να χάσεις μωρή την όρκα που έβαλες πάνω σου τους τελευταίους μήνες, δεν αρκεί να τρέξεις ως το μπάνιο. Προσπάθησε να τρέξεις από το πρώτο μπάνιο που πήγες στη ζωή σου, ως το τελευταίο, περνώντας από όλα τα υπόλοιπα που έχεις επισκεφθεί κατά καιρούς σε κάθε χώρα/σπίτι/μαγαζί/ξενοδοχείο κλπ που έχεις πάει και ίσως κάτι γίνει.. Και όχι αεροπλάνα και μαλακίες. ΜΕ ΤΑ ΠΟΔΙΑ. Τρέχα μαλάκα. Που μου έτρωγες τα γλυκάκια χωρίς ενδοιασμούς. Που τσάκιζες τις σοκολατίτσες, τις κρεπούλες, τις πιτούλες, τα μπισκοτάκια, τα κέικ ΚΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΥΠΕΡΟΧΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ που πρέπει να βγάλεις απ την κεφάλα σου μπας και ξαναβρεθείς σε 2-3 χρόνια σε παραλία με περισσότερα από ένα(εσένα) άτομα. Ζωάρα.
Εεεεε μαααα... Τα θέλει ο οργανισμός σου. Καλά να πάθεις. Ούτε γυμναστική, ούτε περπάτημα, ούτε προσοχή στις θερμίδες.. Τι γκρινιάζεις τώρα; Τι θέλεις; Να σου βρούμε το χάπι που μετά την εισβολή μιας ολόκληρης τούρτας στην μπάκα σου θα εξολοθρεύει το λίπος; Ναι, ε; Δεν έχεις άδικο. Θα ήταν υπέροχο αυτό το χάπι!! (Προσφέρεται η προίκα μου σε όποιον το βρει και μου δώσει πολλά τέτοια χαπάκια!!)
Επειδή όμως είσαι μια ποταπή φοιτήτρια και δεν έχεις τις γνώσεις να ανακαλύψεις το ιδανικό χάπι, κοίτα να ανακαλύψεις την ιδανική δίαιτα και την ιδανική γυμναστική για να μην φας καμιά ιδανική μπούφλα και σου φύγουν τα δόντια και στα βάλω να τα φας. ΧΟΝΤΡΕΛΑ! ΜΟΣΧΑΡΑ!
Αυτό που συμβαίνει, δε, στις εξεταστικές έχει πολύ γέλιο. Τρως, ξανατρώς, μπαχτικιάζεις, ξεκοιλιάζεσαι, τρως, μασουλάς, τσιμπάς, τρως, καταπίνεις, σαβουριάζεις και μοιραία παχαίνεις. Ναι αλλα μέχρι να το καταλάβεις έχει έρθει η επόμενη εξεταστική και το παιδί πως θα διαβάσει με άδειο στομάχι; Ας φάει μια πίτσα να βγει το ολοκλήρωμα. Και ήρθε και το καλοκαίρι και κάνει ζέστη.. Α! Ένα παγωτό βρέθηκε εντελώς τυχαία στον διάβα μου.  Άκου τώρα! Σημάδι της μοίρας! Να το αγνοήσω; Μπορεί αυτό το παγωτό κάτι να σημαίνει. Μπορεί αν το φάει ο επόμενος που θα το δει μετά από μένα να πεθάνει γιατι έχει αλλεργία στο χωνάκι και δεν το ξέρει. Ας το τσακίσω να δροσιστώ, να γλιτώσω και τον συνάνθρωπο από τον βέβαιο θάνατο. Και μετά μπήκε το φθινόπωρο και έχει δροσούλα, ας πιω την πρώτη ζεστή σοκολάτα καθώς διαβάζω για την εξεταστική. Και μετά μπήκε και ο πούστης ο χειμώνας. Εκεί να δεις! Κάστανα, γλυκά, παχυντικά φαγητά (μα κάνει κρύο, μια σαλάτα δεν θα με κρατήσει για να παρακολουθήσω 7 ώρες μάθημα), τοστάκια, σνακ, σουβλάκια, ροφήματα ζεστά με ζάχαρη, κουράδεεεεεεεεεεεες!! Μετά τσουουούπ και η άλλη εξεταστική του χειμερινού. Εκεί να δεις αντίξοες συνθήκες. Κρύο στα αμφιθέατρα (κρίση έχουμε, ποιος πληρώνει για την θέρμανση των φοιτητών; ) -συγκεκριμένα πολικό ψύχος-, κάψιμο θερμίδων απ την πολλή σκέψη, παρηγοριά που πάτωσες στο υποχρεωτικό με τα τρισάγγουρα που έβαλαν πάλι.. θες κι άλλους λόγους για να σαβουριάσεις; ΥΠΑΡΧΟΥΝ! Αν θέλει κανείς, υπάρχουν.
Μετά, θα δεις το How i met your mother στο σπίτι. Ε, να μην μασουλάς και κάτι όσο το βλέπεις; Έτσι; Ξεροσφύρι θα δεις τον Τεντ να μην μας αποκαλύπτει ποτέ την μητέρα των παιδιών του; Πρέπει να το αντέξεις. Άρα τρως ένα πρόχειρο μπωλ, χωρητικότητας τριών λίτρων, γιομάτο ποπ κορν και αλάτι. Νααααα τη και η κατακράτηση υγρών. Έτσι πάνε αυτά.
Ουφ. Αγχώθηκα. Τι τα σκέφτηκα τώρα; Και θα μου πεις, τι κομπλεξάρα που είσαι και εσύ και όλες σας. Πως κάνετε έτσι! Παίρνετε 2-3 κιλά και φέρνετε την καταστροφή αλλά όταν ρουφάτε το μιλκ σέικ μας το παίζετε αθώες. Αφού ξέρετε! Ξέρουμε ρε φίλε. Ναι. Και γουστάρουμε το μιλκ σέικ και όλα τα παχυντικά που τρώμε. Τα γουστάρουμε. Αλλά δεν μπορούμε να τα αποφύγουμε πάντα και τα τρώμε. Αδυναμίες είναι αυτές. Και οι θεές έχουν αδυναμίες. Και αν δεν σου αρέσει η γκρίνια μας να φύγεις για να μην την ακούς.
Και επειδή έχω ώρα να γκρινιάξω που πάχυνα.. πως θα βγω εγώ το καλοκαίρι στην παραλία; Ε; Πως; Που θα νομίζουν οι λουόμενοι οτι γυρίζεται το ριμέικ του Φρι Γουίλι; Ααααααχ.. Συμφορά! Αλί και τρισαλί.
Που λέτε, θυμήθηκα τώρα τις προσφορές που βγάζουν τέτοιο καιρό τα γυμναστήρια. Σου λέει, όλο και κάποια φώκια θέλει να γίνει γοργόνα για να βγάλει τα απομεινάρια της κυτταρίτιδάς της στην παραλία το καλοκαίρι. Να αρχίσουμε τις προσφορές να έρθει κόσμος. Πράγματι, έτσι κάνουν. Πάντα τέτοιο καιρό με παίρνουν και μένα τηλέφωνο. Μπλα μπλα μοναδική προσφορά ΕΩΣ ΑΥΡΙΟ!! Κάτσε ρε ψηλέ! Τι με πέρασες; ΑΤΜ; Που να τα βρω εγώ τα λεφτά έως αύριο; Και πες οτι τα βρήκα. Που θα βρω τον χρόνο να στα φέρω; Και άντε. Πες οτι βρήκα και χρόνο. Και γράφτηκα. Και βρήκα χρόνο μέσα στο πρόγραμμά μου για να πηγαίνω στο γυμναστήριο. ΡΕ ΦΙΛΕ! Έχεις δει πόσο κόσμο έχει ένα γυμναστήριο την άνοιξη; Θα σου πω εγώ. ΑΠΕΙΡΟ. Θέλεις να κάνεις ζέσταμα. Ε, περίμενε να κατέβει κάποιος απ το ποδήλατο ή τον διάδρομο γιατι όλα τα μηχανήματα είναι κατηλειμμένα. Μόλις κάνεις το πολυπόθητο ζέσταμα, ξεκίνα τα υπόλοιπα όργανα. Σήμερα θα γυμνάσουμε πόδια. Πας λοιπόν στο πράμα αυτό που ανοιγοκλείνεις τα πόδια σαν την παρτόλα και το έχουν προλάβει. Ας περιμένω. Ναιαιαι, αλλά όσο περιμένω το ζέσταμα αργοπεθαίνει. Και γίνεται κρύωμα. Και τζάμπα εγώ έτρεχα σαν την Πατουλίδου στον διάδρομο και έκανα σούζες με το ποδήλατο πριν λίγο. Τώρα κρύωσα. Και πάει λέγοντας. Εν τέλει, το πρόγραμμα 45 λεπτών γυμναστικής μετατρέπεται σε μιαμισάωρο, γιατι "πρέπει να περιμένεις". Υπάρχουν και άλλες όρκες που γυμνάζουν τα πτερύγιά τους. Στη σειρά σου.
Ο μόνος λόγος που έχει πλάκα το γυμναστήριο είναι αυτοί οι αστείοι σφίχτες. Πω ρε μάνα μου. Κλαίω απ τα γέλια κάθε φορά, αλλά διακριτικά, μην φάω κανένα εικοσάκιλο ή καμιά lucozade στην κεφάλα. Κάθονται και σηκώνουν βάρη μπροστά στον καθρέφτη και όσο σφίγκονται παίρνουν και πόζες -τρομάρα τους- για να γουστάρουν με την απόλυτη ούμπερ σωματάρα τους. Και με την φλέβα που θα βγει απ' όξω και θα μας πιτσιλίσει όλους ορμόνες αλόγων. Και ξέρουν πως μόλις τελειώσουν, θα πάνε σε μια βιολογική αντικαπνιστική "καφετέρια" να πιούν τον ανάμεικτο φρέσκο χυμό τους, διαβάζοντας και Men's health και φορώντας την νέα φανέλα μπόντιτοκ που πήραν για να αναδεικνύει το φουσκωμένο βυζί που με τόσο κόπο έφτιαξαν. Αν είναι και κολλητή, ακόμα καλύτερα. Θα φαίνονται και τα τετραγωνάκια. Το ίδιο κολλητή πρέπει να είναι και η φόρμα που θα φοράνε από κάτω. Αλλιώς, τρώνε πόρτα απ την αλτέρνατιβ "καφετέρια" που σου σερβίρει τον χυμό σε παγούρι ή σε πεντάκιλο ποτήρι(ή είμαστε αθλητικά τυπάκια, ή @@) και κάθεσαι πάνω σε μπάλα από πιλάτες για να τον πιείς. Τραπέζι, φυσικά, δεν υπάρχει. Τον χυμό σου τον ακουμπάς σε ένα στρώμα γιόγκα και αν κουραστείς να κάθεσαι, μπορείς να ξαπλώσεις και να γυμναστείς. Επιπλέον, όση ώρα περιμένεις να στίψουν τον χυμό σου, μπορείς να κάνεις σκοινάκι, το οποίο θα είναι πάντα εκεί να σε περιμένει. Οι οθόνες θα δείχνουν την Πετρουλάκη και τα ηχεία θα ξερνάνε αυτό το αηδιαστικά εκκωφαντικό ξερατό (μπιτάκι) που σε εμπνέει να γυμναστείς. Φρεσκοπλυμένα φύλλα μαρουλιού προσφέρονται άφθονα και δωρεάν στους θαμώνες. Είναι να το χάσεις;
Κάπως έτσι ξεκινάνε όλοι αυτοί. Ανεβαίνουν ένα ωραίο πρωί στη ζυγαριά και φέρνουν την καταστροφή.
Σας υπόσχομαι οτι δεν θα ξεκινήσω τα αναβολικά. Ούτε θα ρουφάω ωμά αυγά για δεκατιανό. Υπάρχουν και πιο φυσικοί τρόποι για να γυμναστεί κανείς και να χάσει και κιλά.
Τι λέτε; Πάμε μια βόλτα στο βουνό;

Και αφού μιλήσαμε για τα πόδια του, δηλαδή για τα δάχτυλα των ποδιών του (ευχαριστούμε για την τροφή σχολίων, ανώμαλε ποδολάγνε), καιρός να μιλήσουμε και για την προσφορά του στο πανελλήνιο. Βέβαια τον αδικώ τώρα. Έχει προσφέρει και σε παγκόσμιο επίπεδο. Επηρέασε σίγουρα τον μέσο όρο IQ του ανθρώπινου είδους, καθώς και την μέση αίσθηση του humor. Άμπσολουτλι.
Ναι. Καλά καταλάβατε, κάποιοι. Θα μιλήσω για τον χάρη βρώμα. Είχα μια συζήτηση πρόσφατα και απελπίστηκα. Υπάρχουν άνθρωποι που βρίσκουν αστεία διάφορα πράγματα που βγαίνουν απ το κεφάλι αυτού του ζωντανού. Αυτού του ανυπέρΒΛΗΤΟΥ γιδέμπορα. ΝΑΙ ΣΟΥ ΛΕΩ! Αστεία. Ναι! Νοσηρό;

Ψάχνοντας (με απόλυτη απροθυμία και καθαρά προς απόκτηση αποδεικτικών στοιχείων) εντόπισα τις 3 παρακάτω "ατάκες" της εν λόγω διάνοιας.

1) "Μη με πλησιάζεις Μεσσαλίνα..Για την ακρίβεια Μεσσελένη!"
2) "Η τελευταία ταινία που είδα ήταν εκείνο το θαυμάσιο το μπεν χούρ. Αλλά τώρα ζω σε ένα απαίσιο αχούρ."
3) -(Ράντου) "Α, όλα κι όλα. Η Μαιρούλα θέλει καψουροτράγουδο για να μου κάνει τη ρίζα (δείχνει τα μαλλιά της)".
    -(βρώμας) "Έχεις και ρίζα; Τώρα αποδεικνύεται περίτρανα οτι είσαι φυτό."

(Επείγουσα παρένθεση για το 3: αστείο 1ης δημοτικού)

Δηλαδή ΓΙΑΤΙ; Με ποια λογική; Έχουμε παρεξηγήσει σαν πλανήτης (ναι, το γενικεύω) κάποιες έννοιες, όπως η έννοια του αστείου, του χιούμορ, του γελοίου κλπ. Υπάρχει μια σύγχυση και κάποιες απ τις παραπάνω έννοιες μπλέκονται μεταξύ τους επικίνδυνα στην αντίληψη ορισμένων ατόμων. Τρομάζω όταν αυτά τα άτομα αποτελούν την -φρικαλέα- τεράστια πλειοψηφία. Υποκειμενικές έννοιες, δεν αντιλέγω. Όμως κάποια πράγματα δεν θα έπρεπε να είναι υποκειμενικά, τελικά!

Να μη μιλήσω για το άλλο. Βρήκαμε τώρα δικαιολογία "Μα τα τελευταία χρόνια, όλο το βάζει στην τηλεόραση επανάληψη, δεν μπορεί να μην είναι καλό!".
Ώπα. ΏΠΑ! Περίμενε γιατι ξεφεύγουμε και δεν ξέρουμε και τι λέμε!
Το ότι οι περισσότεροι Έλληνες που βλέπουν τηλεόραση είναι (επιεικώς) ηλίθιοι, το ξέρουμε. Θα εξαιρέσω όσους περιορίζουν τις επιλογές τους στο κρατικό κανάλι και σε κανένα ντοκυμαντέρ. Το οτι όποιος έχει τα κονέ σε αυτήν την κωλοχώρα κάνει ό,τι θέλει, το ξέρουμε επίσης. Αν ξυπνήσει αύριο ο Βαρδινογιάννης και θέλει να κυκλοφορούμε όλοι με μελιτζάνες (ας αποφύγουμε τα κλισέ αγγούρια) στον κώλο μας, γνωρίζουμε πως μπορεί να γίνει.
Άρα, το οτι ο βρώμας έχει τα κονέ στα κανάλια για να κυριαρχεί και το ότι υπάρχουν εκείνοι οι ηλίθιοι που θα παρακολουθούσαν για 25η φορά ένα επεισόδιο από κάποια σειρά του, ακόμα και την ημέρα που έπεσαν οι δίδυμοι πύργοι, δεν κάνει την οποιαδήποτε σειρά του ΟΥΤΕ ΛΙΓΟ αξιοπρεπή, αστεία, χαριτωμένη, ενδιαφέρουσα και λιγότερο τιποτένια από όσο πραγματικά είναι. Δεν της δίνει λόγο ύπαρξης, at all.
Το ότι μετά την καταστροφή του πλανήτη το μόνο που θα μείνει όρθιο στη γη θα είναι οι κατσαρίδες (Κατσαρίδα VS Άνθρωπος: 1-0) και μια τηλεόραση που θα παίζει σε επανάληψη το Κωνσταντίνου και Ελένης, το θεωρώ κάτι παραπάνω από τετριμμένο. Όμως, όσο και να βασανίζω το -κορεσμένο απ το θέμα συζήτησης- μυαλουδάκι μου δεν καταλαβαίνω το γιατί.
Ποιος ξέρει τι παίζει στο backstage. Πισωγλέντης ο υπεύθυνος προγράμματος του καναλιού; Λάδωμα; Παράνοια;
Μια εξίσου αξιοπρόσεκτη εκδοχή είναι κάτι παρόμοιο με τις μουσικές επιλογές στα κλαμπάκια.
Τι θέλω να πω; Το κλαμπάκι θέλει λεφτά. Ο dj εάν θέλει τη θέση του, πρέπει να παίξει κομμάτια που θα αρέσουν στο κοινό. Όχι κομμάτια που αρέσουν στον ίδιο γιατι δεν μας νοιάζει αν θα χαρεί αυτός, αλλά ο πελάτης. Δηλαδή και για τον πελάτη ΧΕΣΤΗΚΑΜΕ. Αρκεί να πιει. Αν πιει για να ξεχάσει, δεν μας νοιάζει που δεν περνάει καλά και αναρωτιέται όλο το βράδυ ποιος θα πηδάει τώρα την πρώην του. Ποτό = τζίρος, άρα ο λόγος της κατανάλωσής του: αδιάφορος. Αρκεί που υπάρχει ένας λόγος. Επειδή όμως ο μαγαζάτορας δεν μπορεί να ποντάρει στους φρεσκοχωρισμένους καψουροθαμώνες, θα ποντάρει στα ηλίθια κατσίκια που πίνουν και χορεύουν και νομίζουν οτι περνάνε καλά.
Επομένως, απαιτεί να παίζονται γνωστά κομμάτια για το αυτί του κατσικιού, ώστε να τα χορέψει. Να ζεσταθεί, να διψάσει, να πιει και πάει λέγοντας. Νίνο θέλει το κοινό; Νίνο παίξε μαλάκα dj. Που σπούδαζες (ας πάρουμε το υπόδειγμα του dj) μουσική τεχνολογία και ξέρεις τα ιδανικά χορευτικά κομμάτια. Όχι, μην τα βάλεις. Είναι αρκετά ψαγμένα για τα δαπητόνια και τα πα(σ)πάκια που έχουν χορό στο μαγαζί μου. Νίνο βάλε και μην πολυμιλάς.[...] Και τα κατσίκια χόρεψαν καλά, κι εμείς καλύτερα.

Έτσι κάπως είναι και εδώ. Κατσίκι = τηλεθεατής. Νίνο = Κων/νου & Ελένης. Μαγαζάτορας = Καναλάρχης. Dj = υπεύθυνος προγράμματος καναλιού.
Ξέρεις οτι σε αυτήν την χώρα υπάρχουν ικανοποιητικά ατέλειωτοι μαλάκες που δεν έχουν χιούμορ και αντι να διαβάσουν ένα βιβλίο, να πάνε μια βόλτα για περπάτημα, να μιλήσουν με τους φίλους τους ή να κάνουν σεξ, θα προτιμήσουν να δουν για μια ακόμα φορά την ίδια σειρά που έβλεπαν πριν 10 χρόνια και πριν 9 χρόνια και πριν 8 χρόνια και.. και......

Γιατι; Γιατι τους είναι οικείο. Συνήθισαν να ζουν με την Κατακουζήνα. Και με το Πασοκ και την ΝΔ. Γι αυτό θα ξαναδούν τη σειρά και θα ξαναψηφίσουν το κόμμα τους. Και θα το κάνουν αυτό μέχρι να έρθει εκείνη η μέρα που θα καταστραφούμε όλοι απ τις επιλογές μας. Και οι κατσαρίδες θα βλέπουν ανενόχλητες την επανάληψη που λέγαμε, στην LCD οθονάρα των 300 ιντσών, τρώγοντας τα κουφάρια μας.
Αν και θεωρώ οτι είναι αρκετά έξυπνες ώστε να μην την δουν, ακόμα και αν είναι "το τελευταίο πράγμα στη γη που θα μπορούσαν να κάνουν"..

Εν κατακλείδι..
Κατσαρίδα VS Άνθρωπος: 2-0.

αυτή τη μόνη λέξη..

Έχω φτιάξει ένα λαγούμι βαθύ και σκοτεινό. Ή έτσι θέλω να το βλέπω. Είναι καλά κρυμμένο και μυρίζει όμορφα. Ακούγεται και μουσική απαλή.. άλλοτε αισιόδοξη και άλλοτε μελαγχολική. Οδηγεί σε ένα πολύ όμορφο μέρος, που σίγουρα είναι φωτεινό. Όταν είσαι μέσα στο λαγούμι, βλέπεις το φως σιγά σιγά να εμφανίζεται στο βάθος. Στη στροφή, ξέρεις.

Για να μπεις εκεί, πρέπει να είσαι ξεχωριστός. Έστω για μένα. Δεν με νοιάζει τι λένε οι υπόλοιποι.

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που περνάνε έξω από την μυστική είσοδο και την αγνοούν. Δεν την βλέπουν καν. Κάποιοι άλλοι όταν περνούν είναι ανοιχτά. Επίτηδες. Μα είναι και εκείνοι που την ανακαλύπτουν και με αιφνιδιάζουν.

Η πρώτη μου αντίδραση δεν είναι καλή, συνήθως.

[...]

Η Ματίνα ένα πρωί, καθώς περπατούσε αμέριμνη στο δάσος, χάζευε τα λουλούδια, σιγομουρμούριζε μια μελωδία που της άρεσε, σκεφτόταν όμορφα πράγματα και αγαπούσε όλον τον κόσμο (..ή και όχι. είναι λίγο σνομπ, συμφώνησε), πλησίασε επικίνδυνα κοντά στην μυστική είσοδο. Κάτι ένιωσε και σταμάτησε. Η μελωδία σταμάτησε να βγαίνει από τα χείλη της. Σήκωσε τις φυλλωσιές, μετακίνησε τις πέτρες, έδιωξε το χώμα και άνοιξε την πύλη.

Την κοίταξα περίεργα στα μάτια, αφού πρώτα την περιεργάστηκα οπτικά. Τι θέλει αυτή τώρα; Πως με βρήκε; Της είπε κάποιος για την μυστική μου πορτούλα; Τι να κάνω; Και να σου πω τι έκανα; Σταμάτησα να σκέφτομαι. Απλά ήρθε. Και τώρα δεν την αφήνω να φύγει απ τη ζωή μου, όσο και να χτυπάει τον κώλο της κάτω!

Ματίνα. Ματινάκι. Της αξίζει ένα ποστ στο μπλόγκ, με το οποίο έχει ασχοληθεί (διάβασμα, προμόσιον κλπ) περισσότερο και απ τον δημιουργό του. Ασυζητητί!

-Έχεις άγχος, γιατί..... γιατί έτσι είσαι. Γιατί έχεις άγχος. Δεν χρειάζεσαι και λόγο. Κάνεις νευρικές κινήσεις, βρίζεις, σε ενοχλεί η ανάσα του διπλανού σου, το απεριποίητο μαλλί της κυρίας που περνάει τον δρόμο, η εξάτμιση του Μπάμπη του σουγιά, η διαφήμιση του τζάμπο στο ραδιόφωνο, το γεγονός οτι αδειάζει το ρεζερβουάρ, το κόκκινο φανάρι, το στοπ και όλα αυτά τα γνωστά. Συναντάς την Ματίνα. Ατάάάάάραχη. Σε σημείο αηδίας. Ζώον, σου λέω. Κλασικά χαμογελαστή, σαν να είναι όλα ρόδινα. Συννεφάκια και πεταλουδίτσες. Τσαντίζεσαι ακόμα περισσότερο. Μα καλά; Που ζει αυτή; Τελικά να δεις που ζει στο δάσος όντως και δεν ήταν απλά περαστική εκείνο το πρωινό. Κάνει παρέα με σκιουράκια, τρώει βατόμουρα,  κανονίζει εξορμήσεις στην ζούγκλα για να δει τον φίλο της τον Μόγλη και το μόνο που την νοιάζει είναι τι θα φάει σήμερα, πότε έχει χάπι άουαρ στο οκτόμπερφεστ και άλλα τέτοια σημαντικά πράματα. Της λες οτι ήρθες αντιμέτωπη με τόσα συνταρακτικά γεγονότα απ την ώρα που ξύπνησες (βάζεις και καμιά σάλτσα, μπααααααααααααααααααααας και αντιδράσει επιτέλους γουρλώνοντας κανα μάτι) και δεν απαντάει γιατι είναι απασχολημένη, γελώντας. ΓΕΛΑΕΙ με τον κροκόδειλο που παραλίγο να με κατασπαράξει στην Σταδίου. Με τα τεράστια μπλε αυτιά του εξωγήινου που μπήκε χθες το βράδυ στο σπίτι μου για να μου φάει την φιλαδέλφεια. Αν αυτό δεν είναι θράσος και αναισθησία, τότε ποιό είναι;

-Φαντάσου την τώρα, να θέλει να πάει διακοπές σε ένα νησί. Μεγάλο ψάθινο καπέλο. Είναι μαστ! Γυαλί ηλίου, φόρεμα του '50, κολιέ από αποκολλημένο θερμοσίφωνα και παλιές τηλεκάρτες (ικανή την έχω) και κάτασπρο δέρμα που ποτέ δεν θα μαυρίσει. Τα ζώα μου αργά. Τι ώρα φεύγει το πλοίο; 11; Ε, κατά τις 9 θα ξυπνήσω, θα σκεφτεί, και θα πάω από Κηφισιά Πειραιά. Κλάιν μάιν. Σε όλη τη διαδρομή μέχρι το λιμάνι θα είναι αφοσιωμένη σε κάποιο βιβλίο της, οπότε δεν θα κοιτάζει καν το ρολόι. Προλαβαίνει. Υπάρχει μια μικρή πιθανότητα να αγχωθεί μόνο αν δει το πλοίο της να απομακρύνεται απ το λιμάνι, ή αντίστοιχα το αεροπλάνο της να απογειώνεται και εκείνη να μην είναι μέσα. Που και πάλι δεν πιστεύω οτι θα αγχωθεί. Θα προβληματιστεί, θα στεναχωρηθεί αλλά μέχρι εκεί. Μετά από λίγο θα το ξεπεράσει, θα αγοράσει εισιτήριο για το επόμενο μεταφορικό μέσο που θα φύγει για τον προορισμό της. Σημασία έχει να φτάσει. Τα υπόλοιπα δεν την απασχολούν. Μέσα στην επόμενη ώρα, δε, θα έχει ξεχάσει ότι έγιναν όλες αυτές οι κακοτυχίες και αντί να βρίζει σαν φυσιολογικός άνθρωπος, θα έχει βρεί ένα διαφημιστικό φυλλάδιο, ένα κηδειόχαρτο, ένα ακόμα βιβλίο και θα το διαβάζει με απόλυτη περισυλλογή. Σε γαϊδουρινό βαθμό, που την ορίζει ικανή να χάσει και το επόμενο φέρι μπόουτ. Αααααχ, μωρέέέ.. κρίμα! Δεν μπορούσε. Διάβαζε. Ήταν ιερή στιγμή. Καταλαβαίνεις;

Αυτό το άτομο κάθεται με αυτό το εκ γενετής ενσωματμένο στη μούρη της χαμόγελο (της 300στης τζούρας μπάφου) και με ακούει να φωνάζω, να χτυπιέμαι, να χάνω την υπομονή μου (γιατι έπεσε μια σταγόνα καφέ στις ούμπερ σημειώσεις μου). Και γελάει. Το απολαμβάνει. Είναι ψυχασθενής, όσο και αν θέλει να το κρύβει. Εγώ την έχω καταλάβει..

-Χωρίζεις, ας πούμε (τυχαίο παράδειγμα), και δεν είσαι καλά. Θες έναν ώμο να γείρεις το μελαγχολικό σου πρόσωπο και ένα αυτί να ακούσει την νον-στοπ-αηδιαστικά-κουραστική γκρίνια σου. Θα έρθει η Ματίνα, φυσικά! Και τι θα κάνει; Θα βρει τον τρόπο να σε κάνει να ξεχαστείς. Για αρχή, θα σου μιλάει ακατάπαυστα και δεν θα μπορείς καν να συγκεντρωθείς στον πόνο σου. Δεν θυμάσαι καν γιατί έκλαιγες. Θα σου πει ακόμα και την πιο άχρηστη πληροφορία που ανέσυρε απ το πιο κατεστραμμένο κύτταρο του εγκεφάλου της, αρκεί να μηηηην σε αφήήήήήήσει ήσυχη. Μετά, θα σε κοροιδεύει ό,τι και να κάνεις. Θα σου τονίσει πόσο υποχόνδρια είσαι, θα γελάσει με την τάξη στην οποία θέλεις να έχεις τα πράγματά σου και θα σου τονίζει για ΠΑΝΤΑ πόσο μπουρτζόβλαχοι είναι οι καφετζήδες/μπαρμεν/μπαργουήμεν/σερβιτόρες στο χωριό σου που δεν ξέρουν τι είναι ο φρέντο εσπρέσσο. Βλέπεις, εκείνη είχε και στο χωριό της φρέντο. Αμέ! Το χειρότερο που μπορεί να κάνει με τις υπερδυνάμεις της για να σε κάνει να ξεχαστείς από τον χωρισμό σου, είναι ο σεισμός. Βέβαια. Έφερε σεισμό. Και δεν φτάνει που τον έφερε στο αξημέρωτο, με άφησε μόνη μου να βρίζω και εκείνη ΑΠΛΑ ΓΥΡΙΣΕ ΑΤΑΡΑΧΗ ΠΛΕΥΡΟ!! Θέλω πολύ να την βαρέσω στα γόνατα, στους αγκώνες, στη μούρη κ όπου αλλού γίνεται, με εκείνο το λαστιχένιο σφυρί που είχαν κάποτε οι γιατροί,  για να δω αν έχει νεύρα. Πιστεύω οτι δεν θα σαλέψει. Μη σου πω οτι δεν θα καταλάβει καν οτι την βαράω γιατι θα είναι αφοσιωμένη, διαβάζοντας το πτυχίο που θα έχω στον τοίχο του ιατρείου μου, απέναντί της.

-Η μόνη φορά που την είδα πραγματικά σε εκγρήγορση ήταν πριν λίγες μέρες, μέσα απ την κάμερα του υπολογιστή της. Κάναμε βίντεο κλήση, μιάς και μας έκλασε και πήγε στα Στρασβούργα για εράσμια..

Με καλεί, το λοιπόν, και ίσα που προλαβαίνω να πω ένα κοφτό γειά. Αρχίζει να ουρλιάζει τρισευτυχισμένη, για την τελειότητα του τόπου, του πάρκου με το πράσινο, του μουσείου που πήγε με την ποπ άρτ και τα μινιμαλιστικά (όσο πρέπει) εκθέματα, της πόλης, του τρόπου ζωής, της μπαγκέτας, της οικολογικής τσαντούλας, του οργανωμένου πανεπιστημίου, για την απαράδεκτη προφορά της, την λέξη "γούγι" (γούρι), για την επιβλητικότητα του ναού με το πράμα μπροστά το όρθιο που κοιτάζει προς τον ουρανό και περνάει μηνύματα στον θρησκευόμενο πολίτη, την γαματοσύνη του ποδηλάτου που παρήγγειλε απ τον μαυραγορίτη, την άθλια σαλάτα των μακ, το ξινόγαλο που πήρε να πιει καταλάθος και κυρίως για τον νέο φίλο της τον φίκο!! Πήρε φίκο, του έδωσε το όνομα Ερρίκος και τονε στόλισε στο γραφείο να πιάσει μελίγκρα η γαλλική διαφορική γεωμετρία. Δεν πρόλαβα να αντιδράσω. Χαμογελούσα ευγενικά και προσπαθούσα να καταλάβω πόσο γυαλίζει το μάτι της ώστε να το περιγράψω σε έναν γιατρό και να μου πει τι μπορεί να της έδωσαν να πιει/καπνίσει/ρουφήξει/καταπιεί.. Αν ήταν φυσιολογικός άνθρωπος, με νευρικό σύστημα, θα δικαιολογείτο η τόση υπερένταση. Τώρα, που σκατά την βρήκε; Ανησύχησα, πραγματικά. Θα έφαγε τίποτα μανιτάρια που θα βρήκε εκεί στο πάρκο των εστιών. Αχου, να μου το θυμηθείς. Μανιτάρια πήρε το παιδί..

-Και να μη θυμηθώ και το άλλο το χούι που έχει! Κανονίζει tea parties. Είναι και πολύ αλτέρνατιβ τυπάκι, να ούμ! Αν δεν πείστηκες με όλα τα παραπάνω, θα το κάνεις εδώ και τώρα. Θα σε βοηθήσω, αποκαλύπτοντας τις πικάντικες λεπτομέρειες..

Τα πάρτι της Ματίνας, έχουν ντρέσκόουντ (ρομαντικά φορέματα άλλης εποχής), είναι ακατάλληλα για -μη συγγενικά της- αρσενικά όντα (δενκακόόό), έχουν 3498349834098 ποικιλίες τσαγιού και 9287439284728 είδη από μπισκοτάκια, σοκολατάκια, γλυκάκια, θερμιδάκια γενικότερα. Και το χοτ τιπ: Κάνει μόνη της διαγωνισμό για το πιο παραφορτωμένο με σεμεδάκια σπίτι της βραδιάς, και φυσικά κερδίζει.

Μπορεί φεύγοντας να βρεις σεμεδάκι στην τσάντα σου. Ή και μέσα στο βρακί σου. Σε λίγο θα μας τα δίνει να τα κάνουμε παπάρα στο τσάι και να τα τρώμε.

Αγνή αγάπη. Μη γυρίσεις πίσω. Περίμενέ με. Και κράτα μου κανένα μανιτάρι. Ξέρεις, απ τα καλά..

Χμ. Προφανώς ..σας έλειψα! Ω, ναι. Κι εμένα μου λείψατε!
Πόσο; Να, όσο μου έλειψε, ας πούμε, η φθηνή αμόλυβδη μπετζίνα. Ή όσο μου έλειψε μια παγωμένη μπύρα με καλή παρέα. Ή τα δρακουλίνια που έτρωγα στο δημοτικό. (whot?)

Όχι, όχι. Δεν θα αρχίσω να κράζω και ιντερνετικά την κυβέρνηση και τις τρισάθλιες εξελίξεις των τελευταίων μηνών στην κατακαημένη Ελλαδίτσα. Που φοβάμαι πια να πω την καταγωγή μου όταν ταξιδεύω στο εξωτερικό. Είχα αποφασίσει πως αν με ρωτήσει κανένας στη Γερμανία από που κρατάει η σκούφια μου, να του πω κάτι σε Ιταλία. Όχι οτι εκεί είναι καλύτερα τα πράγματα. Τα ίδια σκατά. Αλλά καμία "Αφροδίτη της Σικελίας" δεν βαράει κωλοδάχτυλα σε εξώφυλλα, όσο να πεις.
Και πες -συλλογίζομαι- οτι απαντώ πως είμαι Ιταλίδα. Τη φινέτσα την έχω, δεν με φοβάμαι. Την γρήγορη ομιλία επίσης. Την γλώσσα όμως; Πες, ΠΕΣ ΡΕ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ, οτι ο Γερμαναράς είχε πρώην μια Ιταλίδα και του ξόμειναν στη μνήμη και μερικές φράσεις.
Παρένθεση: Οι 9,8 στις 10, by the way, θα είναι πρόστυχες. Φορ σούρ. /κλείνει η παρένθεση.

Τι κάνω εγώ μετά;

i)Αρχίζω και τρέχω προς οποιαδήποτε κατεύθυνση, αρκεί να με χάσει απ το οπτικό του πεδίο και εκείνος μένει με την απορία εάν με έπιασε κόψιμο ή είμαι καθυστερημένη.

ii)Γελάω και αλλάζω θέμα (fail..).

iii)Του λεω οτι του έκανα πλακίτσα για να δω αν πείθω για Ιταλίδα. Πάντα ήθελα να γίνω κ εγώ μια τέτοια. Μετά από αυτό, του αποκαλύπτω -επιτέλους- την Ισπανική μου καταγωγή. Του πούστη! Όλη την Ευρώπη θα έχει πηδήξει; Δεν μπορεί να ξέρει και Ισπανικά! Στην περίπτωση, φυσικά, που είμαι τόσο γκαντέμω όπως ο Ντόναλντ, και πέτυχα τον πιο καλλιεργημένο λόγιο ξενομανή Γερμανό, το παίζω Αγγλίδα και ηρεμεί το κεφάλι μου. Όμπο, αδερφάκι μου!

iv)Ξεκινάω ένα παραλήρημα από άναρθρες κραυγές που θυμίζουν ιταλική λογοδιάρροια, μπας και τον αποσυντονίσω. Αν το κάνω σωστά, θα τον πείσω οτι είμαι κι εγώ μια από εκείνες! Μόλτομπέλα Μπουόνανοτε Μόλτο Λα τορτούρα Μπουόνασερα Κίντερμπουένο Μαντολάτο Μπερλουσκόνι. Ευκολάκι δεν θα καταλάβει χριστό, αλλά θα έχω ανέβει 17 επίπεδα στα μάτια του.

v)Προσποιούμαι οτι πνίγηκα με το νερό που έπινα (να θυμάμαι να έχω πάντα νερό εύκαιρο) και μου προσφέρει και τις πρώτες βοήθειες. Πρέπει να σκεφτώ όμως και εναλλακτικό σχέδιο, αν ο ΧαφτενΣκούφτεν δεν βλέπεται.

vi)Του λέω οτι μιλάει υπέροχα την γλώσσα μου αλλά θα ήθελα να μιλάμε μόνο αγγλικά, γιατι θέλω να τα εξασκήσω. (ξαναfail..)

vii)Αρχίζω και του μιλάω κλαίγοντας για τα δύστυχα παιδικά χρόνια που πέρασα στην πατρίδα. Και λέω τα γνωστά στανταράκια. Γονείς που με έδερναν, συμμαθητές που με κορόιδευαν, φίλοι που με πούλησαν, άντρες που με πρόδωσαν.

viii)Υποκρίνομαι πως σκόνταψα σε ένα δολοφονικό χαλίκι και πέφτω αιμόφυρτη (κέτσαπ στην δεξιά τσέπη σε εκγρήγορση) στο πεζοδρόμιο σφαδάζοντας από τους πόνους.

Που καταλήγουμε; Δεν λεω σε ΚΑΜΙΑ περίπτωση οτι είμαι Ελληνίδα. Δεν θέλω να πάρω μέρος στη νέα σειρά προϊόντων που λανσάρει το γερμανικό παράρτημα της πάλμολιβ. Είμαι πολύ νέα για να γίνω αφρόλουτρο με μυρωδιά λεβάντα.

Εντάξει, ίσως να υπερβάλλω τώρα. Οι Γερμανοί δεν κυκλοφορούν πάνω σε τανκς κ η σβάστικα δεν είναι εφέτο της μοδός.
Αλλά ..φύλαγε τα ρούχα σου, να τα φάει ο σκώρος.

Εγώ μια φορά, δεν θα φάω το ξύλο που θα έπρεπε να τρώνε εδώ και χρόνια όσοι έριχναν λάθος ψηφοδέλτιο στην κάλπη.
Πόσο μάλλον, οι κυβερνήται μας που μας έριξαν στα σκατά, τρώγοντας τα λεφτά μας.
Θεωρώ, πως θα ήταν μεγαλοφυές να υπήρχε ένα σιδερένιο χέρι που όταν ρίχνεις τον 'κακό' φάκελο στην κάλπη, θα σε κοπανάει επιτόπου. Βρωμόξυλο. Όχι μαλακίες! Και σε εξτρίμ περιπτώσεις (βλέπε ακροδεξιά κλίση του ψηφοφόρου etc) θα βγαίνει βαριοπούλα από μυστική κρύπτη του ταβανιού και θα κάνει μια βρώμικη δουλειά, που κάποιος πρέπει επιτέλους να κάνει.

..μα εδώ, προκύπτει το μεγάλο ερώτημα: Ποιός είναι ο 'καλός' φάκελος;

day No.1. [14.11.2009]

Κρήτη. Εξωτικό Ηράκλειο. Μόλις έφτασα. Το μόνο άσχημο μέχρι στιγμής, ο ταρίφας που μου πήρε 8€ για μια απόσταση 10'. Τι λε ρε μαν? Στους ώμους με κουβάλησες? Ή μήπως το κωλάμαξό σου καίει λιωμένα ρουμπίνια? Ασταδιάλα πρωί πρωί. Δεν έχω κλείσει μάτι όλη μέρα. Είμαι 25 ώρες ξύπνια αλλά έχει πλάκα. Τσίτα η δικιά σου.
Στο αεροπλάνο διάλεξα ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ παράθυρο. Για να βγάλω καμιά κλισέ πικ τον ουρανό με τη συννεφούλα(πλάκα πλάκα, αυτή γύρισε ποτέ στον Σαββόπουλο???) και τις φίλες της. Μαγεία. Μωβ ουρανός στην ανατολή, μοσχομυριστός γαλλικός στο πλαστικό κουπάκι και εγώ να πετάω στα σύννεφα. Κυριολεκτικά, αυτή τη φορά. Α! Και το κρουασανάκι, δεν με χάλασε. Νηστικό αρκούδι, δε χορεύει, άλλωστε. Και θα μου πεις, ποιός σου πε να χορέψεις, μωρή ηλίθια; Έλα ντε! Όμπο! Πολύ με κουράζεις με τις απορίες σου, αδερφάκι μου! Άσε μεεε! Παω Κρητούλα, στις φίλες μου και όλα μοιάζουν μαγικά! Και είναι!

Ντιν-Ντοοοον! Τοκ-τοκ-τοκ.
Κοιμούνται τα πουλάκια μου. Κοίτα τα μωρέέέέ..
Κι εγώ που ξυπνάω και εύκολα, αντί να ξεραθώ στον ύπνο, κάθομαι και γράφω μαλακίες, έχει πιαστεί το αριστερό μου χέρι(στου οποίου τον αγκώνα στηρίζομαι) και πριν προλάβει να με πάρει ο ύπνος θα με ξυπνήσουν οι φωνούλες τους. Μωρ' τι καλάάάά...
Λοιπόν. Πέρα απ' το χέρι που θα μουδιάσει επικίνδυνα εντός ολίγου και θα χρειαστεί να μου το κόψουν απ' τη ρίζα(ναι, βλέπω πολλές ταινίες πολέμου), τον έχω δαγκώσει και λιγάκι. Καιρός να αρπάξω το μισό πάπλωμα απ' την Άννα.
Γι' αυτό άλλωστε είναι οι φίλες. Για να μοιράζονται τα πράγματα των άλλων. χεχ.
Καλημέρα, απ' το όμορφο (παρόλη την ασχήμια του) Ηράκλειο.
Να θυμηθώ να φαω κρέπα στα λιοντάρια.

day No.2. [15.11.2009]

Όλες έχουμε πονοκέφαλο. Όλες. Πολύ.
Το χθεσινό βράδυ, στο οποίο υποδεχτήκαμε τα γενέθλια του κουκουναριού, είχε ολέθρια αποτελέσματα. Όλες μετάνιωσαν για κάτι. Μόνο εγώ δεν μετάνιωσα. Ντάξει, ίσως εκείνο το υποβρύχιο (που δεν το ήπια και όλο) να μην ήταν επιλογή μου, αν γύριζα τον χρόνο πίσω.
Πονάμε.
Ξύπνησα με την Άννα, να με έχει καβαλήσει, και να έχει πάρει με το χέρι της τη στάση του "Θα σου κάνω κεφαλοκλείδωμα, παλιο@@@ίδι, αν δεν μου δώσεις τα λεφτά ή τη ζωή σου!!!!". Η θερμοκρασία του σώματός μου έτεινε να αγγίξει τους 85 βαθμούς Κελσίου. Ή έστω, έτσι ένιωθα.
Μιλάνε πολύ εδώ, οι σουσουράδες μου. Σταματώ, διότι η προσοχή μου αποσπάται.
Αδίος.

day No.3. [16.11.2009]

Εμένα, άλλωστε, μου είχε λείψει η ιδέα του Πανεπιστημίου. Του Ελληνικού δημόσιου Πανεπιστημίου. Δεν πηγαίνω κάθε μέρα στο δικό μου. Όοοοοχι.
Πάλι γκρινιάζω, θα έλεγε κανείς. Πίνω τον όμορφο γαλλικό μου στο ΠουΤσουΚου (Πανεπιστήμιο Τσι Κρήτης), η φίλη μου επιτηρεί τα φοιτητόπουλα που γράφουν πρόοδο και εγώ χαλάω πάλι τα μάτια μου στις 10 ίντσες μου.
Η χθεσινή μέρα ήταν έπος. Φαγητό απ' τα χεράκια μας, στο σπίτι του Αλέξη. Σηκωθήκαμε (με εκείνον τον πονοκέφαλο που λέγαμε..) και αρχίσαμε τα Μαμαλάκικα και τα Βέφικα.
Από που να αρχίσω; Η Ανθούσα έφτιαξε ένα τσουκάλι γεμάτο με κάτι σαν ιμάμ(; ), μπριάμ(; ), αλάχ-αλάχ(; ).. Δεν τα ξέρω εγώ αυτά τα ανατολίτικα. Αλλά ήταν πιο νόστιμο απ΄ την κλασική συνταγή! Τα σπασε, λέμε. Εγώ έφτιαξα μια σαλάτα, πιπεριές φλωρίνης με γέμιση φέτας και κορμό για επιδόρπιο. Η Δάφνη δούλευε, οπότε ήρθε και τα βρήκε όλα έτοιμα(και μισοφαγωμένα).. Η Στεφανίτσα, η γενεθλιάζουσα, έφτιαξε ένα ρυζότο με πιπεριές. Γροάρ. Επίσης ένα σκορδάτο τζατζίκι.  Η Αννούλα έφτιαξε κοτόπουλο με πατάτες στον φούρνο. Και μια ταλαίπωρη μανούλα ενός παιδιού που σπουδάζει στο πουτσουκού, είχε φτιάξει κάποτε κάτι φαγητά, τα οποία ο κανακάρης απλά έβγαλε απ' την κατάψυξη και ζέστανε. Τι να πεις. Ούτε να κουραστούν, αυτοί οι άντρες. Ούτε λίγος εγωισμός. Τίποτα.
Όπως και να χει, τον ευχαριστούμε, γιατι η μαμά του μαγειρεύει ωραία!
Αύριο είναι 17 Νοέμβρη και τα κομματόσκυλα οργιάζουν εδώ. Μέσα σε μια ώρα που είμαι εδώ έχουν κολλήσει τριγύρω μου 13 αφίσες. Μόνο εδώ. Και η πλάκα; Οι 12 είναι της πασπ και η 1 είναι της κνε. Θα δω πολλά σε αυτή τη ζωή. Το πιστεύω. Αλλά το πιο αστείο είναι πως η μοναδική αφίσα της κνε είναι και στραβοκολλημένη. Δηλαδή δεν έχω λόγια, πια!
Λοιπόν, σε λίγες ώρες πετάω, οπότε είναι λίγα τα ψωμιά μου εδώ. Βλέπεις, δουλεύω το βραδάκι. Πφ.
Χαιρετώ τα πλήθη(τους εκατομμύρια φανς μου :p) και σας εύχομαι καλά κούλουμα. Και στα δικά σας. Κι ο κολιός τον Αύγουστο. Να μας ζήσει!

Εαν είσαι παραδοσιακός τύπος και θες να στηρίζεις την αγορά της γειτονιάς σου, οι παρακάτω σκέψεις θα σε βρουν μέσα στο συνοικιακό videoclub. Εαν, πάλι, όχι..θα σε βρουν στο δωμάτιό σου, σε κάποιο site με τόρεντς.
Στην περίπτωση, επίσης, που η οικονομική κρίση δεν σε έχει αγγίξει καν και δεν ξέρεις που να πετάξεις τα 8,5€ σου (βάλε και άλλα 6-7€ για ποπ κόρν και κόκα μπόκα), αυτή τη στιγμή προβληματίζεσαι μέσα σε ένα σινεμά. Και ταυτόχρονα φλερτάρεις με την 18χρονη ταμία..

Τι ταινία να δω σήμερα;

Θες να δεις άλλη μια αμερικάνικη ρομαντική κομεντί; Άλλη μια ξανθιά πρωταγωνίστρια που ερωτεύεται άλλον έναν καστανό ανοιχτομάτη μορφονιό. Και τους συμβαίνουν και μερικά "ασυνήθιστα" πράγματα. Και λένε και τρεις γουάνα μπι έξυπνες ατάκες, τις οποίες έχεις ήδη δει στο τρέιλερ. Γιατι δεν είχαν κάτι άλλο να σου δείξουν, για να σου τραβήξουν την προσοχή(και τα λεφτά), πέρα απ τις ατάκες αυτές και το κωλαρίνι της πρωταγωνίστριας. Οπότε το μόνο που σου μένει, είναι να δεις το κωλαρίνι και σε άλλες πόζες, μέσα σε ροζ παντελόνι σανέλ, μέσα σε μαύρη φούστα ντόλτσε γκαμπάνα ή ενδιάμεσα από ένα εσώρουχο μ' έκαψες. Σαν αυτά τα μαύρα τα πρόστυχα που αρέσουν στον Καρβέλα. Και όλα αυτά, με τη συνοδεία του "τσομπ τσομπ" απ' τα υπεραλατισμένα σου ποπ κορν. Δεν σου έφτανε η πίεση όλης της βδομάδας, που ελπίζεις να αποβάλλεις σήμερα..... σου δίνουν κι άλλη πίεση. Για την αρτηριακή μιλάω. Τόσο αλάτι δεν έριχναν ούτε στις πληγές των εβραίων οι ναζί. Αλλά τι να πεις. Είναι νόστιμα τα γ***μένα! Την ώρα που βλέπεις την γλυκανάλατη μαλακία που διάλεξες (τα θερμά μου συγχαρητήρια), συνειδητοποιείς ότι μεταμορφώνεσαι σε σταφίδα, λόγω αφυδάτωσης. Οπότε ρουφάς με αυτό το σέξυ φρρρρρρ την κόκα μόκα σου. Που δεν είναι κόκα κόλα. Είναι νερό, με παγάκια και λίγη κόκα κόλα κάτω κάτω. Άρα είναι κάτι καινούργιο. Ας το ονομάσουμε κοκαφόλα. Τέλοσπάντων. Το τέλος της ταινίας το ξέρεις πριν καν την δεις. Θα καταλήξουν μαζί. Οκ;

Μήπως να έβλεπες κάτι σε ορίτζιναλ κωμωδία χωρίς ρομαντικούρες; Τι αλλάζει; Ουσιαστικά όχι και πολλά. Απλά όλοι κάνουν σαν καρνάβαλοι για να σε κάνουν να γελάσεις και δεν σαλιαρίζουν όλη την ώρα. Ντύνονται περίεργα, μιλάνε σαν να κάνουν διαγωνισμό εξυπνότερης ατάκας ακόμα και την ώρα του σεξ, κάνουν γκάφες, ατέλειωτες γκριμάτσες και κινήσεις του σώματος και έχουν έναν ιερό στόχο που δεν ξεχνούν ποτέ: "Ας αντιγράψουμε τα φιλαράκια". Πουλάνε, όσες φορές και να τα δει ο κόσμος.
Φιλική συμβουλή: Πριν γελάσεις ξανασκέψου το. Ήταν αρκετά αστείο (για προσχεδιασμένο) αυτό που μόλις είδες; Οκ, αν σου συμβεί αυθόρμητα, στην καθημερινότητά σου, κλάσε στα γέλια. Τώρα? Που κάποιος καθόταν ώρες για να το σκεφτεί και να το σκηνοθετήσει, πιστεύεις οτι αξίζει το γέλιο σου; Να μη μιλήσω για τα ευρόπουλά σου.....

Ας πάμε σε θρίλερ. Αν σκέφτεσαι να δεις σπλατεριά, μην με φωνάξεις. Έχω κέτσαπ και στο σπίτι μου. Πραγματικά, σε τρομάζει ένα τέρας που του τρέχουν μύξες και έχει γλίτσα στο σώμα του; Και κρατάει τσεκούρι και κυνηγάει τους περαστικούς για να τους τεμαχίσει;
Δηλαδή, τι σου φαίνεται τόσο τρομακτικό; Είναι κάτι που θα μπορούσε να σου συμβεί, οπότε ταυτίζεσαι με τον κυριούλη που μέλλει να δει τα ραδίκια ανάποδα; Πόσα τέρατα έχεις δει στο δρόμο, στο σπίτι σου, στη δουλειά σου, στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου σου ή στην εγκαταλελειμένη οικοδομή της γειτονιάς σου, από τότε που θυμάσαι τον εαυτό σου;
Εγώ, με έναν πρόχειρο υπολογισμό, ίσα με 3579. Και λίγα λέω..
Αν πάλι, είσαι αναίσθητο γουρούνι, σαν και μένα και όλα αυτά δεν σε τρομάζουν, θα είχε πλάκα να το έβλεπες για κωμωδία. Αυτό μάλιστα. Μόνο γέλιο.
Πόσες φορές έχω γελάσει με το μουγκρητό του τέρατος! Ή με τη σκέψη.. πόσο μπορεί να γέλασαν οι ηθοποιοί για να βγει αυτή η σκηνή; Να μη μιλήσω για τα μυαλά, τα άντερα και τα συκωτάκια που ποτέ δεν παραλείπονται από τέτοιες υπερπαραγωγές. Μια βόλτα στον χασάπη και έτοιμο το λόου μπάτζετ ταινιόνι που θα σπάσει τα ταμεία.

Αν το θρίλερ είναι ψυχολογικό, τότε δεν έχω να σου πω κάτι. Υπάρχει μια ελπίδα να τρομάξεις, οπότε να πετύχει τον στόχο του. Όταν ο κίνδυνος δεν είναι προσωποποιημένος (όπου μου επιτρέπει να τον φανταστώ σαν έναν ηλίθιο κινέζο με χαζοχαρούμενη φάτσα που φοράει μια τρομακτική αποκριάτικη στολή), τότε ναι. Δεν έχει τόση πλάκα. Αλλά και το πολύ υπερφυσικό μου σπάει τα νεύρα. Υπάρχουν και φυσικές εξηγήσεις για όλα αυτά. Το βάζο έσπασε. Δεν το έκανε απαραίτητα το φάντασμα του Έλβις Πρίσλεϊ που περιφέρεται μέσα στο σπίτι σου και σε κατασκοπεύει τα βράδια, αλλά ο αέρας. Κλείσε, ηλίθιε, το παράθυρο. Μπάζει.

Οι ταινίες φαντασίας έχουν ήδη απορριφθεί. Αν διαλέξεις κάτι τέτοιο, είσαι άξιος της μοίρας σου. Κολλητέ, δεν υπάρχουν άνθρωποι που πετάνε. Ούτε γκόμενες που βγάζουν φωτιές απ το στόμα τους. Ούτε μάγισσες. Ούτε παιδάκια που βλέπουν το μέλλον. Επίσης δεν υπάρχουν όλα αυτά τα μηχανήματα που πατάς ένα κουμπί (και βγαίνει μια χοντρή) και σε πάνε στον Άρη, και μετά τραβάς έναν μοχλό και αλλάζει την τροχιά της γης. Παπάρια μέντολες. Αν υπήρχαν όλα αυτά, θα είχα μεταμορφωθεί σε μωβ αμοιβάδα και θα ζούσα σε άλλο ηλιακό σύστημα. Μακριά από εδώ. Χωρίς έγνοιες. Στην τελική, ο μοναδικός προβληματισμός της αμοιβάδας πρέπει να είναι το πότε θα διασπαστεί ο πυρήνας της. Όχι το τι θα φάει, πότε θα μαγειρέψει, γιατί της είπαν αυτά που της είπαν, που θα βρει λεφτά να πάει στο λάιβ κου λου που. Θα μπορούσα, επίσης, να είχα μπει στην μηχανή του χρόνου και θα σταματούσα στο big bang για να μάθω από πρώτο χέρι τι παίχτηκε τότε. Θα μου πεις τόσα βιβλία λένε. Ξεστραβώσου. Και που ξέρουν μωρέ αυτοί που τα έγραψαν; Εκεί ήταν; Εικασίες όλα.
Επίσης θα μου άρεσε να γνωρίσω τους δεινόσαυρους από κοντά (έστω x η μεταξύ μας απόσταση, με x>2km). Υπάρχει πιο τρομακτικό πράγμα; Άσε με μόνη μου, χωρίς λεφτά-ρούχα-κινητό στο Μεταξουργείο στις 4 το πρωί ένα βράδυ του χειμώνα. Λιγότερο θα φοβηθώ, απ' ότι αν βρεθώ τετ-α-τετ με τον τυραννόσαυρο και τους φίλους του. Αλλά δεν βαριέσαι..
Μπορεί στην επόμενη μου ζωή να είμαι πεταλούδα και να αλλάξω όντως το μέλλον του πλανήτη. Μπορεί μια μέρα να αποφασίσω να παω στον άντρα μου, τον πεταλούδο, από έναν διαφορετικό (εναέριο) δρόμο και να δημιουργήσω σύγχυση στην άλλη άκρη της γης. Γιιιιέιιιι!! Δατ'ς ίντρεστινγκ!
Note: Να θυμηθώ αν γίνω πεταλούδα να το κάνω.

Λεω να μην σε κουράσω με άλλες ταινίες. Υπάρχουν πολλά είδη ακόμα. Στην τελική, πάρε μια τσόντα και μην μας πρήζεις τα @@! Έχουμε και δουλειές.
Αλλιώς δες green wing. Η καμενίλα, στο μεγαλείο της.

Απαραίτητο αμπαζούρ: μπύρες
Απαραίτητη ατμόσφαιρα: ήσυχο σκοτεινό δωμάτιο. άναψε και κανένα κερί..
Άντε, καλή διασκέδαση..

Και η απορία της ημέρας:

*Τζακ Ντόσον (Ρομαντικό φτωχαδάκι που ταξίδεψε στον Τιτανικό και πήγε από κρυοπαγήματα);

*Τζακ Σπάροου (Μπεκρής γοητευτικός πειρατής);

..ή μήπως...

*Τζακ ο Αντεροβγάλτης (θες και επεξήγηση; σίριουσλι;; ) ;;;;

Τι ζήτησα κι εγώ? Τον ουρανό με τ' άστρα?
Ονειροπολώ και πάλι.. Θέλω να φύγω. Να παω να ζήσω για πάντα στο Παρίσι. Να αγοράσω ένα υπέροχο loft. Ολόδικό μου. Να έχει μινιμαλιστική διακόσμηση, θέα στον πύργο του Eiffel και, κατά προτίμηση, να είναι στην Μονμάρτη. Τη λατρευτή.
Το πιο σημαντικό είναι να έχει "ξενώνες", για τις φίλες μου. Και τους δικούς μου. Αν και είναι λάθος όρος η λέξη ξενώνας. Αυτός είναι για τους ξένους. Όχι για όσους θεωρείς οικογένεια. Μα ας μην κολλήσουμε στις λέξεις. Σημασία έχουν οι σκέψεις και οι δεσμοί. Δεν θέλω να τους χάσω, μα δεν μπορώ και να απαιτήσω να με ακολουθήσουν. Ο καθένας μας έχει τη δικιά του ζωή. Δικαιούται να κάνει αυτό που τον γεμίζει. Εμένα αυτό θα μου άρεσε. Να ζω στο Παρίσι, να είμαι διακοσμήτρια, στον ελεύθερο χρόνο μου να ζωγραφίζω και να κάνω βόλτες με τα πόδια ή το ποδήλατο στην πόλη..
Η παρέα είναι απαραίτητη. Αυτό με κρατάει πίσω.. Οκ. Και το ότι είμαι άφραγκη για να αγοράσω λοφτ. Ούτε να το νοικιάσω δεν μπορώ. Τι λέμε τώρα?
Ποιός ξέρει τι θα γίνει στο μέλλον όμως..
Δεν θέλω να απογοητεύομαι. Τα όνειρα είναι για να μας δίνουν δύναμη. Να προσπαθούμε. Ακόμα κι αν δεν τα καταφέρουμε ποτέ, μας έκαναν πολλά πρωινά να χαμογελάσουμε..
Το συνηθίζω αυτό. Κυρίως τις βροχερές μέρες..
Εγώ, ο μοναδικός αιώνια πιστός άντρας της ζωής μου.. ο καφές, η μουσικούλα μου και τα ατέλειωτα όνειρά μου..
Για κυρίως πιάτο το λάπτοπ μου και για συνοδευτικό, η βροχούλα με την μελαγχολική ομορφιά της.. Καλή μας όρεξη!
Δεν θέλω τίποτα άλλο για να ταξιδέψω. Ούτε εισιτήρια, ούτε αεροπλάνα. Το μυαλό φτάνει και περισσεύει..

Σαν παιδί κι εγώ, γεννήθηκα από έναν τυχαίο συνδυασμό μίξης ανθρώπων. Δεν φύτρωσα, αν και το αμφισβητώ κάποιες φορές.
Ένας κύριος, γνώρισε κάποτε μια κυρία και την ερωτεύθηκε. Αυτό συνέβη σε άλλα 3 ζευγάρια. Υποθέτω δηλαδή. Δεν κόβω και το πόδι μου. Έτσι, κάθε προπάππος μου παντρεύτηκε την αντίστοιχη προγιαγιά μου. Από τους 8 αυτούς ανθρώπους, πρόλαβα μόνο την μια κιουρία. Την γιαγιά της μαμάς μου. Χεστήκατε. Λογικό. Το υπόλοιπο μπούγιο δεν με περίμενε. Ή απλά εγώ παρα-άργησα στο ραντεβού.
Αυτά τα ζευγάρια, πάνω στις κακουχίες της εποχής, αγνόησαν πείνες, πολέμους, αρρώστιες και δυστυχίες και φρόντισαν να βρούν λίγο χρόνο να σκαρώσουν μερικά κουτσούβελα. Και έτσι προέκυψαν οι παππούδες μου, οι γιαγιάδες μου και τα αδέρφια τους.
Όταν μεγάλωσαν κάπως οι 4 αυτοί άνθρωποι (τα αδέρφια δεν μας απασχολούν τώρα, αρκετά μπλέξαμε.) γνωρίστηκαν ανά 2 μεταξύ τους. Τυχαία. Όπως και όλοι οι παραπάνω. Παιχνίδια πιθανοτήτων.
Με τη σειρά τους και αυτά τα 2 ζευγάρια, παντρεύτηκαν και έκαναν μερικά μυξιάρικα. Το ένα ζευγάρι έκανε 3 παιδάκια και το άλλο 2. Έτσι, ένα κοριτσάκι(που είχε 2 αδερφάκια) γνώρισε ένα αγοράκι(που είχε 1 αδερφάκι).
Τσούκου τσούκου, δεν ήθελε και πολύ. Γκομενάκια και τα δύο, τότε, τα φτιάξανε. Στο γυμνάσιο. Ναι. Δεν αστειεύομαι. Στο γυμνάσιο.
Ο έρωτας αυτός έφερε στον κόσμο 2 πανέμορφα μούλικα. Τον bro και, 2.5 χρόνια μετά, την αφεντιά μου.

Πριν λίγους μήνες παντρεύτηκε ο ένας μου ξάδερφος. Όμορφος γάμος. Δηλαδή δεν μου άρεσε. Και δεν μου άρεσε γιατι ήταν γάμος. Δηλαδή ένα ακόμα καλοσκηνοθετημένο, φαντασμαγορικό λάθος. Πως μπορεί ένα λάθος να είναι όμορφο? Ήταν όμως όμορφο το φαγητό, το κρασί..αυτά.
Ενιγουέη, μακάρι τα παιδιά να είναι ευτυχισμένα. Δεν μιλάω προσωπικά για την περίπτωσή τους. Απλά γκρινιάζω για τον θεσμό του γάμου, οπότε τους παίρνει και εκείνους η μπάλα.
Παντρεύτηκε, λοιπόν, ο ξάδερφος την εκλεκτή της καρδιάς του. Πολύ καλή κοπέλα! Μπράβο! Μα το θέμα είναι άλλο. Θέλετε να κάνετε αυτό το λάθος? Μαγκιά σας. Κάντε το. Μα εγώ γιατί πρέπει να ακούσω όλα όσα άκουσα πριν, κατά τη διάρκεια και μετά από το *@#%&$!@μυστήριο?

Περιττό να αναφέρω το τζέρτζελο που επικρατούσε σε όλο το σόι της μάνας μου, μήήήνες πριν τον πολυσυζητημένο γάμο. Τσουρέκια μας τα είχαν κάνει. Σιγά το πράγμα, στην τελική. Θεατρική παράσταση. Μια, όλη κι όλη. Ούτε αβάντ πρεμιέ(ρ), ούτε καλοκαιρινό τουρ στα ελληνικά νησιά, ούτε τίποτα. Παντρευτήκατε, σκουπίσατε, τελειώσατε.Πρωταγωνιστές: το ζεύγος. Απαραίτητος κομπάρσος: ένας τύπος με μούσια που φοράει μαύρα φορέματα, μιλάει περίεργα, κρεμάει τσιμπιρλόνια στο λαιμό του και θυμίζει μέλος των g-unit, έχει 45 παιδιά, πούλμαν για να τα πηγαινοφέρνει απ το κατηχητικό στο σχολείο και αντίστροφα, γυναίκα κουνέλα, λανθασμένη εντύπωση της έννοιας της μελωδικότητας και νομίζει οτι εκπροσωπεί τον χριστιανισμό, τον θεό, το άγιο πνεύμα, τον μυστικό δείπνο, την μαγδαληνή, τον άγιο φανούριο, τον άγιο κάστωρ, την παναγία την μεγαλόχαρη, την παναγία την μυρτιδιώτισσα, το κακό συναπάντημα, τα μαύρα του τα χάλια, το στανιό μου μέσα. Και άλλα πολλά..
Wanna be πρωταγωνιστές: Κουμπάροι, παρανυφάκια και γονείς του ζεύγους. Πραγματικοί σταρ: Καλοδιατηρημένες καλεσμένες ανύπαντρες 40άρες, που φοράνε σέξι ρούχα και παπούτσια και αναστατώνουν τα αρσενικά όλων των ηλικιών. Το κωμικό στοιχείο του έργου: Το ταλέντο των ανθρώπων να ετοιμάζονται ν+3 ώρες (νεΖ), για έναν γάμο και τελικά δείχνουν πιό άσχημοι απ' ότι θα έδειχναν με την φόρμα και τα αθλητικά τους. Γυναίκες: ΜΗΝ ΒΑΦΕΣΤΕ σαν κλόουν και ΜΗΝ ΝΤΥΝΕΣΤΕ σαν λατέρνες. Φχαριστώ.

Που θέλω να καταλήξω? Α ναι. Από μικρή το έχανα το θέμα στις εκθέσεις. Ξεκινούσα με το θέμα και μετά το πήγαινα εκεί που ήθελα το πράγμα. "Όταν ένας νέος αγνοέι την ενδεδειγμένη χρήση των μέσων τεχνολογίας και επικοινωνίας, μπορεί εκείνη να αποβεί μοιραία για τον ίδιο. Πρέπει, επομένως, να διαθέτει την κατάλληλη παιδεία, ώστε να γνωρίζει τι είναι σωστό και τι όχι. Γι' αυτό κι εγώ, δεν χρησιμοποιώ τον ηλεκτρονικό υπολογιστή χωρίς λόγο. Παίζω με την ζωγραφική και ακούω μουσική. Μου αρέσει να ζωγραφίζω. Από μικρή ζωγράφιζα και νομίζω πως όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω ζωγράφος. Να ζωγραφίζω δέντρα, βουνά, ποτάμια, σπίτια... Και τώρα που είπα σπίτια, χθες είχε μπει μια σφήκα στο σπίτι μας, απ' το παράθυρο της κουζίνας και τρόμαξα πολύ. Δεν μου αρέσουν τα έντομα γιατι.. ΜΠΛΑ ΜΠΛΑ".

Επιστρέφω. Τα τσουρέκια δεν ήταν μόνο σχετικά με το τι θα βάλουμε, πως θα το βάλουμε και πως θα βαφτούμε. Τα τσουρέκια ήρθαν από αλλού. Δεν τα φάγαμε το Πάσχα και μας τα έφεραν τέλη Μαίου. Από την αγαπημένη μου φράση: "Άντε, και στα δικά σου!". Τι λες μωρή πέρκα? Εμένα με ρώτησες αν θέλω? Πως πετάς έτσι αβέρτα κατάρες και φεύγεις? Δεν-θέ-λω. Τι δεν καταλαβαίνεις; Και αυτό το "Άντε" μου το εξηγείς λιγάκι? Θέλεις μήπως να πείς ότι σας κούρασε η αναμονή? Το καθυστέρησα? Συγγνώμη ρε dudes που δεν κρεμάστηκα απ τα 20 και τα 22. Αύριο κιόλας θα σας φέρω τον μεγαλοεισοδηματία των ονείρων σας. Μα μετά θα φύγουμε. Θα πάμε να ζήσουμε για πάντα στον πύργο του.

Άσε, δε, το άλλο. Με έβαλαν να μοιράζω τα γλυκά στους καλεσμένους, μαζί με κάτι άλλες κοπελίτσες. "Ωραία, σκέφτηκα, ό,τι περισσέψει θα το φάω. Είμαι νηστική από χθές.."
Ξεκινάει η πασαρέλα από μπροστά μας. Ένας ένας, οι συγγενείς που έχω να δω από τότε που ήμουν 2. "Καλέ? Η Χαρούλα είσαι εσύ? Πως μεγάλωσες έτσι? Κοτζάμ κοπέλα καλέ! Δεν το πιστεύω. Με θυμάσαι???" (ήδη βλαστημάω και θέλω να της πω να προχωρήσει γιατί οι αποπίσω της πατιούνται στη σειρά) "Η Κυρία Πολυξένη είμαι, η μητέρα του ξαδέρφου του θείου σου, που μένω στην Ιεράπετρα".
Πλάκα μας κάνει? Πλάκα? Έχω να την δω από τότε που τα παιδιά δεν κρατάνε αναμνήσεις. Και πες οτι είμαι το παιδί θαύμα και έχω μερικές αναμνήσεις απ τα 2 μου. Την κυρα Πολυτέτοια θα θυμάμαι ή την φρουτόκρεμα που με μπούκωναν κάθε μέρα?
Και φτάνει το κρίσιμο σημείο:
-Ελεύθερη είσαι, Χαρούλα μου??
-Και βέβαια! ,απαντώ με καμάρι και φυσικότητα!Τί άλλο θα μπορούσα να είμαι, άλλωστε?
-Άντε! Και στα δικά σου κοπέλα μου!
Ακολουθούν 2 πιθανές απαντήσεις.
1η πιθανή απάντηση:
-   [Αυτή η απάντηση δεν θα οδηγήσει την οικογένεια σε ρήξη. Ένα απλό χαμόγελο, ό,τι και να κρύβει από πίσω του, δεν παύει να είναι ένα χαμόγελο.]
2η πιθανή απάντηση:
-Τι είπες μωρή αγγούρω? Που να σου κάτσει στο λαιμό το αμυγδαλωτό και η δίπλα. Και τα κουφέτα! Φακλάνα. Φώκια. Κωλόγρια.

Προφανώς, επέλεξα την λύση του χαμόγελου, γιατί έπρεπε να φοράω γάντια του μποξ, για να επιβιώσω μετά απο τον τσακωμό με τις 250 γριές που μου έριχναν την κατάρα. Δηλαδή τις είχα τις γριές. Αλλά είχαν και παιδιά και άντρες αυτές. Οπότε θα τα έβρισκα σκούρα. Μπορεί να έδειρα τους 15 στο Παρίσι, αλλά εδώ ήταν πιό πολλοί.

Οι γιαγιάδες μου όλο καμάρι, το πρώτο πράγμα που σκέφτηκαν να πουν όταν με είδαν ήταν σχετικό με το ότι είμαι μπακούρι. Αμέσως. Μη χάσουν ευκαιρία! "Άντε, να παίρνετε τώρα ένας ένας σειρά. Θα βρείς κι εσύ ένα καλό παιδί και θα παντρευτείς."
1)Μην με λυπάστε. Εγώ τα σπάω. Εσείς είστε αξιοθρήνητοι όλοι που έχετε τέτοια συντηρητικά πιστεύω.
2)Δεν θα μου πείτε εσείς τι θα κάνω.
3)Ποιά σειρά? Δεν είμαι πρόβατο να μπω στη σειρά για να μου κουρέψουν την προβιά. Θα κάνω ό,τι μα ό,τι γουστάρω.
4)Εσείς κάνατε λάθη στη ζωή σας. Γιατί, αντί να με προστατέψετε, με παροτρύνετε να κάνω κι εγώ τα ίδια???

Κράζω εγώ γιαγιάδες και λοιπούς συγγενείς με το που ακούω την φράση-κλειδί και μου αρχίζουν ένα παραλήρημα ωρών. Εγγόνι θες χρυσή μου? Ζήτα μου εγγόνι. Τί μου ζητάς γάμους και λαγούς με πετραχείλια? [Αλήθεια, τι σημαίνει αυτή η φράση?]
Εγώ, όταν πεινάω ζητάω φαγητό. Δεν σου ζητάω να πας να φυτέψεις το σιτάρι, να το καλλιεργήσεις, να το αλέσεις, να το κάνεις μακαρόνι και να μου το βράσεις. Ζητάω απευθείας το βήμα Νο.5. Εσύ γιατί δεν ζητάς να κάνω ένα παιδί να έχεις να παίζεις? Πρέπει πρώτα να πάρω δάνειο, να παντρευτώ, να καλέσω αντιπαθητικούς συγγενείς, να χαμογελάμε όλοι σαν ηλίθιοι, να κάθονται τίποτα κωλόγριες και να σχολιάζουν το φαγητό, το νυφικό, την μάνα της νύφης, του γαμπρού, το κουστούμι, το κτήμα, το κρασί..? Σκάσε και πίνε χοντρή. Αν δεν σου αρέσει, να πας στα γκουρμέ εστιατόρια που είχατε και στο χωριό σας.

Δεν τα μπορώ αυτά. Και οκ. Άστα λίγο στην άκρη αυτά. Το θέμα της δέσμευσης? Γιατί ρε παιδιά? Ένα κοριτσάκι σαν τα κρύα τα νερά (λέμε τώρα), να κλειστώ στο μπουντρούμι? Γιατί? Τί έκανα???
Το συμπέρασμά μου είναι ότι τα ηλικιωμένα μέλη απ' το σόι σου θέλουν το κακό σου. Γιατι η εκάστοτε γιαγιά προτιμάει εσύ να δυστυχήσεις, παρά να έρθει η μέρα που η γειτόνισσα θα παντρέψει τον εγγονό της κι εκείνης τα εγγόνια της θα είναι ακόμα στο ράφι. Τί ντροπή? Με τι μούτρα θα κυκλοφορεί από αύριο στη γειτονιά? Θα ντρέπεται να κοιτάξει τον μπακάλη στα μάτια.

Όλοι χωρίζουν. Και αν όχι όλοι, οι περισσότεροι. Πιστεύω οτι ένας γάμος, για να κρατήσει, θέλει θυσίες. Για να αντέξει κάποιος άνθρωπος (όχι γάιδαρος) καθημερινές θυσίες, πρέπει να αγαπάει τρελά τον άλλον. Και ο άλλος να κάνει εξίσου πολλές θυσίες. Μα τι είναι αυτό? Ευτυχία? Εγώ συμβιβασμό και καταπίεση τα βλέπω. Και θα μου πεις, υπάρχουν ζευγάρια που αγαπούν πραγματικά ο ένας τον άλλον. Και δεν τα βλέπουν σαν θυσία όλα αυτά. Καλή φάση μα είναι τόσο λίγοι. Δεν θα μιλάω για τις εξαιρέσεις. Οπότε, μια ζωή την έχουμε, αν είναι να την θυσιάσουμε, να γίνουμε καλύτερα πειραματόζωα των επιστημόνων, να βγεί έστω κάτι καλό για τις επόμενες γενιές. Όλο τα ποντίκια την πληρώνουν.

Σας κούρασα, θαρρώ.. Συγγνώμη. Το συναίσθημα με εμποδίζει να βάλω μια τελεία.

Και θα κλείσω, κάπου εδώ, το παραλήρημα με ένα στιχάκι που αγαπώ από μικρή..
"..Παίρνω την κιθάρα μου και τραγουδάω..σας αγαπάω, μα δεν παντρεύομαι.."

..και βλέπεις τις γιαγιάδες και τους παππούδες, που ετοιμάζονται πως και πως να φτάσει η αυριανή μέρα, να συμβάλλουν και εκείνοι στο μέλλον του τόπου.
Λες και τους έμειναν και πολλά πράγματα που μπορούν να κάνουν. Τηλεόραση, περίπατος(όσοι έχουν τη δυνατότητα και τις αντοχές), επίσκεψη στην φιλενάδα/στον καφενέ, εκκλησία, το συνηθισμένο τούρ απ' τους γιατρούς και, έπειτα, από τα φαρμακεία. Έτσι, να τους κρατάμε στη ζωή με 35 χάπια ημερησίως τον καθένα, να αδειάζουν τα ταμεία, να γεμίζει ο τόπος γεροντάκια, να ανεβαίνει ο μέσος όρος ηλικίας, να παρατήσουμε την εξέλιξη και να το γυρίσουμε στον συντηρητισμό, να κατακρίνουμε τη νεολαία με ατάκες "εμείς στην εποχή μας.....", να μην χωράει άλλο τσούρμο το κάθε νοσοκομείο και να τους κοιμίζουν στους διαδρόμους και γενικά ο μέσος ψηφοφόρος του τόπου να είναι 59 χρονών, γεμάτος όρεξη για την ζωή που ξετυλίγεται μπροστά του και ιδέες για ένα καλύτερο αύριο.
Δεν λέω και να τους ψοφίσουμε τους καψερούς. Κι εγώ γριά θα γίνω κάποτε και θα θέλω να ζήσω μέχρι να μου πέσει και το τελευταίο δόντι, αλλά έτσι όπως πάμε, εκεί θα καταλήξουμε. Τι να την κάνω την ζωή αν είμαι σαν φυτό? Αν εξαρτώμαι από ουσίες? Αν μια μέρα δεν πάρω τα χάπια μου και χρειαστώ εντατική. Δεν ξέρω τι είναι προτιμότερο. Μακάρι να ζούσαν παραπάνω οι άνθρωποι αλλά να υπήρχε αύξηση και στην γεννητικότητα. Θα ήμασταν περισσότεροι, μα θα υπήρχε πάλι μια ηλικιακή ισορροπία. Μια ομαλή κατανομή.
Και το άλλο που το πας? Όλοι αυτοί οι συντηρητικοί εκεί όξω, πιπιλίζουν τα μυαλά των παιδιών και των εγγονιών τους και έτσι υπάρχουν ακόμα και σήμερα οι μπλε, οι πράσινες, οι κόκκινες κ.ο.κ. οικογένειες.
-Τί ψηφίζεις εσύ παιδί μου?
-Πασόκ.
-Γιατί παληκάρι μου?
-Ε, αφού ψηφίζει και η μαμά μου και ο μπαμπάς μου Πασόκ. Τί άλλο να ψηφίσω???
-Ρε, κούνα το κεφάλι σου να δεις αν έχει τίποτα μέσα.

Δεν μπορώ, ρε παιδιά, αυτήν την κατάσταση. Κομματόσκυλα, συμφέροντα, ρουσφέτια, γλυψίματα, ηλίθιες κοινωνικές συναναστροφές, μάσκες, πισώπλατα μαχαιρώματα..
Έχει γεμίσει κουτοπόνηρους βολεψάκηδες η Ελλαδίτσα. Έχει γίνει σαν την κιβωτό του Νώε. Ένα καράβι, γεμάτο άβουλα όντα, που τα κατευθύνει ο αρχηγός όπου θέλει. Στην συγκεκριμένη, όμως, περίπτωση, ο Νώε γίνεται κακός.
Και με την πάροδο των χρόνων, αυτό το ταξίδι πάει από το κακό στο χειρότερο. Η κιβωτός περνάει τα χίλια μύρια. Αναταραχές, φουρτούνες, καταιγίδες, επιθέσεις καρχαριών, έλλειψη φαγητού και νερού... Και με τα πολλά κάνει στάση. Και δίνεται η ευκαιρία στα ζώα να επιλέξουν άλλο καπετάνιο. Που θα κάνει πιό καλό προγραμματισμό του ταξιδιού. Και δεν θα ξεμείνουν ξανά από τρόφιμα, δεν θα περάσουν απ' το τρίγωνο των Βερμούδων, δεν θα τους φάνε οι κροκόδειλοι. Και τα ζώα, επειδή είναι ζώα, δεν σκέφτονται με λογική. Και επιλέγουν πάλι τον Νώε, ή (στο τσακίρ κέφι) τον ξάδερφό του τον Μώε. Γιατί, όπως τα σκυλάκια, αγαπούν το αφεντικό τους, όποιο και να είναι αυτό, έτσι και τα υπόλοιπα ζώα. Συνηθίζουν τις κακουχίες και μαθαίνουν να ζούν με αυτές. Και η κιβωτός βουλιάζει ολοένα και περισσότερο στα σκ**ά.

Δεν ξέρω ποιός θα ήταν ο κατάλληλος Νώε, μα ξέρω ποιοι δεν είναι, αποδεδειγμένα.
Γιαγιούλα, ή ξύπνα ή κοιμίσου. Μην ζεις με μισάνοιχτα μάτια. Μην κοιτάς μόνο εκεί που θέλεις. Βγάλε τις παρωπίδες. Ποτέ δεν είναι αργά. Βαρέθηκα να ακούω τη φράση "Τώρα θα αλλάξει?". Τώρα να αλλάξει, γιατι καιγόμαστε. Και αν δεν θέλει να το κάνει για εκείνη, ας το κάνει για τα εγγόνια της. Αμήν.

Τον συναγερμό μου μέσα..

Χωρίς αυτοκίνητο η Χαρούλα. Σήμερα, ο συναγερμός μου, αποφάσισε να μας αφήσει χρόνους. Ή απλά μου κρατάει μούτρα για κάτι που του έκανα. Ποιός ξέρει τι.....

Συναγερμός > Ουσιαστικό, Γένους ΑΡΣΕΝΙΚΟΥ. Κοινώς, δεν βγάζεις άκρη.

Δεν έχει σημασία τι έγινε και πως. Σημασία έχει, τι κάνει ένας άνθρωπος όταν είναι στα πρόθυρα νευρικού κλωνισμού επειδή σίγουρα κάποιος κωλόγερας στον δρόμο τον μούτζωσε. Με τις δύο παλάμες. [Φημολογείται ότι άνοιξε και τα δάχτυλα του ποδιού, ώστε να μουτζώνει με 4 άκρα, για πιο ικανοποιητικά αποτελέσματα.] Και η τύχη του καψερού(όχι του κωλόγερα, του άλλου), τον εγκαταλείπει κάθε λεπτό ολοένα και με περισσότερη επιδεικτικότητα. Γιατί ρε τύχη? Από σένα δεν το περίμενα. Είσαι και γένους θηλυκού, τρομάρα σου. Τί παίζει με την πάρτη σου? Σου φάγαμε τον γκόμενο και δεν το θυμόμαστε?

Νεύρα, νεύρα, ΝΕΥΡΑ. Ξέρεις ότι αν είχες τώρα μπροστά σου:

-την ξινή κυρία που στην είπε στο λεωφορείο πρόπερσι που πήγαινες στη σχολή, ένα ηλιόλουστο πρωινό,

-τον κηπουρό της διπλανής πολυκατοικίας που σε ξυπνάει κατά μέσο όρο 1 στα 4 πρωινά σου με το χαριτωμένο γκράάάάάάάάάάου,

-το ηλίθιο κομματόσκυλο της σχολής σου που δεν βάζει γλώσσα όταν είναι στο αμφιθέατρο και φοράει μπούρμπερι,

-τον καθηγητή γυμναστικής του λυκείου που ήταν μια μίξη μοσχαριού με κεφάλι ιπποπόταμου, καθαριότητα γουρουνιού, εξυπνάδα σκνίπας, περπάτημα καουμπόη, φρύδια Πασχάλη Τερζή, τρόπους κακομαθημένου λιμενεργάτη και με λεξιλόγιο που περιέχει τη λέξη "Στοιχηθούτε",

-όσους έχουν περάσει από δίπλα σου με τα αμάξια τους με μεγάλη ταχύτητα ενώ βρέχει και σε γέμισαν λάσπες, ή

-τον χάρη ρώμα (μπορώ να το κουράσω ΠΟΛΥ ακόμα)..

..θα τους σάπιζες όλους στο ξύλο. Ακόμα και αν δεν είχες περισσότερη δύναμη από αυτούς θα τα κατάφερνες τέλεια. Ευκολάκι τρελό, όμως! Μιλάμε για τσίτα νεύρα.

Μέχρι και σε ωκεανό από ξύδι να με βουτούσαν δεν θα μου περνούσαν. Όχι επειδή θα έλιωνα σε λίγα δευτερόλεπτα από το οξύ που θα με έκαιγε. Από αντίδραση. Ούτε ένεση βάλιουμ δεν θα βοηθούσε, στην περίπτωσή μου. Ούτε αφαίρεση όλων των νευρώνων μου. Θα συνέχιζα να έχω νεύρα.

-Τί κάνουμε, λοιπόν, όταν έχουμε νεύρα?

-Παίρνουμε το αμαξάκι μας και πηγαίνουμε σε έναν ώμο να κλαφτούμε και καταναλώνουμε μπύρες...

-...ή και όχι. Σου θυμίζω ότι έχουμε νεύρα επειδή δεν έχουμε αμαξάκι.

-Α ναι.. το ξέχασα.

Παίρνουμε τους μπόδες μας και πηγαίνουμε στον ώμο.

Αν και με τρομάζει η σκέψη του να περπατάω ανάμεσα σε αθώους, όταν είμαι σε αυτήν την κατάσταση. Ποτέ δεν ξέρεις σε ποιόν θα χιμήξω. Και δεν μου έχουν κάνει ακόμα αντιλυσσικό.

Η καλύτερη λύση (μα απαιτεί κεφάλαιο) είναι η λύση του κούρ ντε μποτέ. Πας εκεί στα σπα, στα υδρομασάζ, στις σάουνες, στα αιθέρια έλαια... στον καταναλωτισμό και αφήνεσαι στα στιβαρά χέρια του όμορφου(στις φαντασιώσεις θέτω εγώ τους όρους) μασέρ που σε πασπατεύει, με τη συνοδεία όμορφης χαλαρωτικής μουσικής και ερεθιστικά εξωτικών αρωμάτων..

Ούτε ψώνια, ούτε κομμωτήρια. Κανέναν δεν τον χάλασαν δηλαδή, αλλά έχουμε και μια προίκα να μαζέψουμε. Και δεν θα πετάμε τα λεφτά μας δεξιά και αριστερά με το πρώτο νεύρο, διότι μας δίνω maximum 3 μέρες ως την χρεωκοπία.

Είμαι νευρόσπαστο, ναι.

Αν όμως δεν έχεις λεφτά, τί κάνεις? Χμ..

Φωνάζεις τον ώμο στο σπίτι, λυπούμενος τους αθώους περαστικούς, και κλαίς πάνω του. Κάνεις διάλειμμα μόνο για εκείνες τις μπύρες που λέγαμε. Και καταντάς ντίρλα. Και ξεσπάς σε λυγμούς, γιατί το έχεις ανάγκη..

Όχι τόσο για τα νεύρα της ημέρας.. Μα για τόσα πράγματα που πνίγεις μέσα σου εδώ και μέρες, μήνες, χρόνια. Απογοητεύσεις, φόβους, σκέψεις, άγχη, αδυναμίες, προβλήματα, εκνευρισμούς, βάσανα, λύπη..

Δεν μιλάς για αυτά σε κανέναν. Τα κρατάς όλα για τον εαυτό σου. Ώσπου ένα πρωί ξυπνάς και σου φταίει το νύχι που έσπασε. Ή το φαγητό που είναι άνοστο. Αμ, δεν είναι το νύχι, ούτε το γιουβαρλάκι. Είναι η καταπίεση που ασκείς μόνος σου στον εαυτό σου, χωρίς να ξέρεις ούτε εσύ ο ίδιος το γιατί.. και υποσυνείδητα σου τρώει τα σωθικά μέρα με τη μέρα. Έχεις ακόμα τύψεις για έναν τσακωμό που έγινε πριν 4 χρόνια μα δεν το γνωρίζεις. Εκείνες όμως γνωρίζουν πολύ καλά τι πρέπει να κάνουν. Είναι η δουλειά τους, άλλωστε. Πρέπει να αφήσουν ένα μελανό στίγμα στη συνείδησή σου, το οποίο όσο περνάει ο καιρός καταβροχθίζει τον αυθορμητισμό σου. Μονίμως ενδοιασμοί. Σκέψεις. Δισταγμοί..

Κάνε μου μια χάρη.. Βγάλτα όλα απ' το όμορφο κεφαλάκι σου και ζήσε ξέγνοιαστα τη ζωούλα σου. Είναι τόσο όμορφη..