Σαν παιδί κι εγώ, γεννήθηκα από έναν τυχαίο συνδυασμό μίξης ανθρώπων. Δεν φύτρωσα, αν και το αμφισβητώ κάποιες φορές.
Ένας κύριος, γνώρισε κάποτε μια κυρία και την ερωτεύθηκε. Αυτό συνέβη σε άλλα 3 ζευγάρια. Υποθέτω δηλαδή. Δεν κόβω και το πόδι μου. Έτσι, κάθε προπάππος μου παντρεύτηκε την αντίστοιχη προγιαγιά μου. Από τους 8 αυτούς ανθρώπους, πρόλαβα μόνο την μια κιουρία. Την γιαγιά της μαμάς μου. Χεστήκατε. Λογικό. Το υπόλοιπο μπούγιο δεν με περίμενε. Ή απλά εγώ παρα-άργησα στο ραντεβού.
Αυτά τα ζευγάρια, πάνω στις κακουχίες της εποχής, αγνόησαν πείνες, πολέμους, αρρώστιες και δυστυχίες και φρόντισαν να βρούν λίγο χρόνο να σκαρώσουν μερικά κουτσούβελα. Και έτσι προέκυψαν οι παππούδες μου, οι γιαγιάδες μου και τα αδέρφια τους.
Όταν μεγάλωσαν κάπως οι 4 αυτοί άνθρωποι (τα αδέρφια δεν μας απασχολούν τώρα, αρκετά μπλέξαμε.) γνωρίστηκαν ανά 2 μεταξύ τους. Τυχαία. Όπως και όλοι οι παραπάνω. Παιχνίδια πιθανοτήτων.
Με τη σειρά τους και αυτά τα 2 ζευγάρια, παντρεύτηκαν και έκαναν μερικά μυξιάρικα. Το ένα ζευγάρι έκανε 3 παιδάκια και το άλλο 2. Έτσι, ένα κοριτσάκι(που είχε 2 αδερφάκια) γνώρισε ένα αγοράκι(που είχε 1 αδερφάκι).
Τσούκου τσούκου, δεν ήθελε και πολύ. Γκομενάκια και τα δύο, τότε, τα φτιάξανε. Στο γυμνάσιο. Ναι. Δεν αστειεύομαι. Στο γυμνάσιο.
Ο έρωτας αυτός έφερε στον κόσμο 2 πανέμορφα μούλικα. Τον bro και, 2.5 χρόνια μετά, την αφεντιά μου.
Πριν λίγους μήνες παντρεύτηκε ο ένας μου ξάδερφος. Όμορφος γάμος. Δηλαδή δεν μου άρεσε. Και δεν μου άρεσε γιατι ήταν γάμος. Δηλαδή ένα ακόμα καλοσκηνοθετημένο, φαντασμαγορικό λάθος. Πως μπορεί ένα λάθος να είναι όμορφο? Ήταν όμως όμορφο το φαγητό, το κρασί..αυτά.
Ενιγουέη, μακάρι τα παιδιά να είναι ευτυχισμένα. Δεν μιλάω προσωπικά για την περίπτωσή τους. Απλά γκρινιάζω για τον θεσμό του γάμου, οπότε τους παίρνει και εκείνους η μπάλα.
Παντρεύτηκε, λοιπόν, ο ξάδερφος την εκλεκτή της καρδιάς του. Πολύ καλή κοπέλα! Μπράβο! Μα το θέμα είναι άλλο. Θέλετε να κάνετε αυτό το λάθος? Μαγκιά σας. Κάντε το. Μα εγώ γιατί πρέπει να ακούσω όλα όσα άκουσα πριν, κατά τη διάρκεια και μετά από το *@#%&$!@μυστήριο?
Περιττό να αναφέρω το τζέρτζελο που επικρατούσε σε όλο το σόι της μάνας μου, μήήήνες πριν τον πολυσυζητημένο γάμο. Τσουρέκια μας τα είχαν κάνει. Σιγά το πράγμα, στην τελική. Θεατρική παράσταση. Μια, όλη κι όλη. Ούτε αβάντ πρεμιέ(ρ), ούτε καλοκαιρινό τουρ στα ελληνικά νησιά, ούτε τίποτα. Παντρευτήκατε, σκουπίσατε, τελειώσατε.Πρωταγωνιστές: το ζεύγος. Απαραίτητος κομπάρσος: ένας τύπος με μούσια που φοράει μαύρα φορέματα, μιλάει περίεργα, κρεμάει τσιμπιρλόνια στο λαιμό του και θυμίζει μέλος των g-unit, έχει 45 παιδιά, πούλμαν για να τα πηγαινοφέρνει απ το κατηχητικό στο σχολείο και αντίστροφα, γυναίκα κουνέλα, λανθασμένη εντύπωση της έννοιας της μελωδικότητας και νομίζει οτι εκπροσωπεί τον χριστιανισμό, τον θεό, το άγιο πνεύμα, τον μυστικό δείπνο, την μαγδαληνή, τον άγιο φανούριο, τον άγιο κάστωρ, την παναγία την μεγαλόχαρη, την παναγία την μυρτιδιώτισσα, το κακό συναπάντημα, τα μαύρα του τα χάλια, το στανιό μου μέσα. Και άλλα πολλά..
Wanna be πρωταγωνιστές: Κουμπάροι, παρανυφάκια και γονείς του ζεύγους. Πραγματικοί σταρ: Καλοδιατηρημένες καλεσμένες ανύπαντρες 40άρες, που φοράνε σέξι ρούχα και παπούτσια και αναστατώνουν τα αρσενικά όλων των ηλικιών. Το κωμικό στοιχείο του έργου: Το ταλέντο των ανθρώπων να ετοιμάζονται ν+3 ώρες (νεΖ), για έναν γάμο και τελικά δείχνουν πιό άσχημοι απ' ότι θα έδειχναν με την φόρμα και τα αθλητικά τους. Γυναίκες: ΜΗΝ ΒΑΦΕΣΤΕ σαν κλόουν και ΜΗΝ ΝΤΥΝΕΣΤΕ σαν λατέρνες. Φχαριστώ.
Που θέλω να καταλήξω? Α ναι. Από μικρή το έχανα το θέμα στις εκθέσεις. Ξεκινούσα με το θέμα και μετά το πήγαινα εκεί που ήθελα το πράγμα. "Όταν ένας νέος αγνοέι την ενδεδειγμένη χρήση των μέσων τεχνολογίας και επικοινωνίας, μπορεί εκείνη να αποβεί μοιραία για τον ίδιο. Πρέπει, επομένως, να διαθέτει την κατάλληλη παιδεία, ώστε να γνωρίζει τι είναι σωστό και τι όχι. Γι' αυτό κι εγώ, δεν χρησιμοποιώ τον ηλεκτρονικό υπολογιστή χωρίς λόγο. Παίζω με την ζωγραφική και ακούω μουσική. Μου αρέσει να ζωγραφίζω. Από μικρή ζωγράφιζα και νομίζω πως όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω ζωγράφος. Να ζωγραφίζω δέντρα, βουνά, ποτάμια, σπίτια... Και τώρα που είπα σπίτια, χθες είχε μπει μια σφήκα στο σπίτι μας, απ' το παράθυρο της κουζίνας και τρόμαξα πολύ. Δεν μου αρέσουν τα έντομα γιατι.. ΜΠΛΑ ΜΠΛΑ".
Επιστρέφω. Τα τσουρέκια δεν ήταν μόνο σχετικά με το τι θα βάλουμε, πως θα το βάλουμε και πως θα βαφτούμε. Τα τσουρέκια ήρθαν από αλλού. Δεν τα φάγαμε το Πάσχα και μας τα έφεραν τέλη Μαίου. Από την αγαπημένη μου φράση: "Άντε, και στα δικά σου!". Τι λες μωρή πέρκα? Εμένα με ρώτησες αν θέλω? Πως πετάς έτσι αβέρτα κατάρες και φεύγεις? Δεν-θέ-λω. Τι δεν καταλαβαίνεις; Και αυτό το "Άντε" μου το εξηγείς λιγάκι? Θέλεις μήπως να πείς ότι σας κούρασε η αναμονή? Το καθυστέρησα? Συγγνώμη ρε dudes που δεν κρεμάστηκα απ τα 20 και τα 22. Αύριο κιόλας θα σας φέρω τον μεγαλοεισοδηματία των ονείρων σας. Μα μετά θα φύγουμε. Θα πάμε να ζήσουμε για πάντα στον πύργο του.
Άσε, δε, το άλλο. Με έβαλαν να μοιράζω τα γλυκά στους καλεσμένους, μαζί με κάτι άλλες κοπελίτσες. "Ωραία, σκέφτηκα, ό,τι περισσέψει θα το φάω. Είμαι νηστική από χθές.."
Ξεκινάει η πασαρέλα από μπροστά μας. Ένας ένας, οι συγγενείς που έχω να δω από τότε που ήμουν 2. "Καλέ? Η Χαρούλα είσαι εσύ? Πως μεγάλωσες έτσι? Κοτζάμ κοπέλα καλέ! Δεν το πιστεύω. Με θυμάσαι???" (ήδη βλαστημάω και θέλω να της πω να προχωρήσει γιατί οι αποπίσω της πατιούνται στη σειρά) "Η Κυρία Πολυξένη είμαι, η μητέρα του ξαδέρφου του θείου σου, που μένω στην Ιεράπετρα".
Πλάκα μας κάνει? Πλάκα? Έχω να την δω από τότε που τα παιδιά δεν κρατάνε αναμνήσεις. Και πες οτι είμαι το παιδί θαύμα και έχω μερικές αναμνήσεις απ τα 2 μου. Την κυρα Πολυτέτοια θα θυμάμαι ή την φρουτόκρεμα που με μπούκωναν κάθε μέρα?
Και φτάνει το κρίσιμο σημείο:
-Ελεύθερη είσαι, Χαρούλα μου??
-Και βέβαια! ,απαντώ με καμάρι και φυσικότητα!Τί άλλο θα μπορούσα να είμαι, άλλωστε?
-Άντε! Και στα δικά σου κοπέλα μου!
Ακολουθούν 2 πιθανές απαντήσεις.
1η πιθανή απάντηση:
- :) [Αυτή η απάντηση δεν θα οδηγήσει την οικογένεια σε ρήξη. Ένα απλό χαμόγελο, ό,τι και να κρύβει από πίσω του, δεν παύει να είναι ένα χαμόγελο.]
2η πιθανή απάντηση:
-Τι είπες μωρή αγγούρω? Που να σου κάτσει στο λαιμό το αμυγδαλωτό και η δίπλα. Και τα κουφέτα! Φακλάνα. Φώκια. Κωλόγρια.
Προφανώς, επέλεξα την λύση του χαμόγελου, γιατί έπρεπε να φοράω γάντια του μποξ, για να επιβιώσω μετά απο τον τσακωμό με τις 250 γριές που μου έριχναν την κατάρα. Δηλαδή τις είχα τις γριές. Αλλά είχαν και παιδιά και άντρες αυτές. Οπότε θα τα έβρισκα σκούρα. Μπορεί να έδειρα τους 15 στο Παρίσι, αλλά εδώ ήταν πιό πολλοί.
Οι γιαγιάδες μου όλο καμάρι, το πρώτο πράγμα που σκέφτηκαν να πουν όταν με είδαν ήταν σχετικό με το ότι είμαι μπακούρι. Αμέσως. Μη χάσουν ευκαιρία! "Άντε, να παίρνετε τώρα ένας ένας σειρά. Θα βρείς κι εσύ ένα καλό παιδί και θα παντρευτείς."
1)Μην με λυπάστε. Εγώ τα σπάω. Εσείς είστε αξιοθρήνητοι όλοι που έχετε τέτοια συντηρητικά πιστεύω.
2)Δεν θα μου πείτε εσείς τι θα κάνω.
3)Ποιά σειρά? Δεν είμαι πρόβατο να μπω στη σειρά για να μου κουρέψουν την προβιά. Θα κάνω ό,τι μα ό,τι γουστάρω.
4)Εσείς κάνατε λάθη στη ζωή σας. Γιατί, αντί να με προστατέψετε, με παροτρύνετε να κάνω κι εγώ τα ίδια???
Κράζω εγώ γιαγιάδες και λοιπούς συγγενείς με το που ακούω την φράση-κλειδί και μου αρχίζουν ένα παραλήρημα ωρών. Εγγόνι θες χρυσή μου? Ζήτα μου εγγόνι. Τί μου ζητάς γάμους και λαγούς με πετραχείλια? [Αλήθεια, τι σημαίνει αυτή η φράση?]
Εγώ, όταν πεινάω ζητάω φαγητό. Δεν σου ζητάω να πας να φυτέψεις το σιτάρι, να το καλλιεργήσεις, να το αλέσεις, να το κάνεις μακαρόνι και να μου το βράσεις. Ζητάω απευθείας το βήμα Νο.5. Εσύ γιατί δεν ζητάς να κάνω ένα παιδί να έχεις να παίζεις? Πρέπει πρώτα να πάρω δάνειο, να παντρευτώ, να καλέσω αντιπαθητικούς συγγενείς, να χαμογελάμε όλοι σαν ηλίθιοι, να κάθονται τίποτα κωλόγριες και να σχολιάζουν το φαγητό, το νυφικό, την μάνα της νύφης, του γαμπρού, το κουστούμι, το κτήμα, το κρασί..? Σκάσε και πίνε χοντρή. Αν δεν σου αρέσει, να πας στα γκουρμέ εστιατόρια που είχατε και στο χωριό σας.
Δεν τα μπορώ αυτά. Και οκ. Άστα λίγο στην άκρη αυτά. Το θέμα της δέσμευσης? Γιατί ρε παιδιά? Ένα κοριτσάκι σαν τα κρύα τα νερά (λέμε τώρα), να κλειστώ στο μπουντρούμι? Γιατί? Τί έκανα???
Το συμπέρασμά μου είναι ότι τα ηλικιωμένα μέλη απ' το σόι σου θέλουν το κακό σου. Γιατι η εκάστοτε γιαγιά προτιμάει εσύ να δυστυχήσεις, παρά να έρθει η μέρα που η γειτόνισσα θα παντρέψει τον εγγονό της κι εκείνης τα εγγόνια της θα είναι ακόμα στο ράφι. Τί ντροπή? Με τι μούτρα θα κυκλοφορεί από αύριο στη γειτονιά? Θα ντρέπεται να κοιτάξει τον μπακάλη στα μάτια.
Όλοι χωρίζουν. Και αν όχι όλοι, οι περισσότεροι. Πιστεύω οτι ένας γάμος, για να κρατήσει, θέλει θυσίες. Για να αντέξει κάποιος άνθρωπος (όχι γάιδαρος) καθημερινές θυσίες, πρέπει να αγαπάει τρελά τον άλλον. Και ο άλλος να κάνει εξίσου πολλές θυσίες. Μα τι είναι αυτό? Ευτυχία? Εγώ συμβιβασμό και καταπίεση τα βλέπω. Και θα μου πεις, υπάρχουν ζευγάρια που αγαπούν πραγματικά ο ένας τον άλλον. Και δεν τα βλέπουν σαν θυσία όλα αυτά. Καλή φάση μα είναι τόσο λίγοι. Δεν θα μιλάω για τις εξαιρέσεις. Οπότε, μια ζωή την έχουμε, αν είναι να την θυσιάσουμε, να γίνουμε καλύτερα πειραματόζωα των επιστημόνων, να βγεί έστω κάτι καλό για τις επόμενες γενιές. Όλο τα ποντίκια την πληρώνουν.
Σας κούρασα, θαρρώ.. Συγγνώμη. Το συναίσθημα με εμποδίζει να βάλω μια τελεία.
Και θα κλείσω, κάπου εδώ, το παραλήρημα με ένα στιχάκι που αγαπώ από μικρή..
"..Παίρνω την κιθάρα μου και τραγουδάω..σας αγαπάω, μα δεν παντρεύομαι.."