le pourpre voyage

day No.1. [14.11.2009]

Κρήτη. Εξωτικό Ηράκλειο. Μόλις έφτασα. Το μόνο άσχημο μέχρι στιγμής, ο ταρίφας που μου πήρε 8€ για μια απόσταση 10'. Τι λε ρε μαν? Στους ώμους με κουβάλησες? Ή μήπως το κωλάμαξό σου καίει λιωμένα ρουμπίνια? Ασταδιάλα πρωί πρωί. Δεν έχω κλείσει μάτι όλη μέρα. Είμαι 25 ώρες ξύπνια αλλά έχει πλάκα. Τσίτα η δικιά σου.
Στο αεροπλάνο διάλεξα ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ παράθυρο. Για να βγάλω καμιά κλισέ πικ τον ουρανό με τη συννεφούλα(πλάκα πλάκα, αυτή γύρισε ποτέ στον Σαββόπουλο???) και τις φίλες της. Μαγεία. Μωβ ουρανός στην ανατολή, μοσχομυριστός γαλλικός στο πλαστικό κουπάκι και εγώ να πετάω στα σύννεφα. Κυριολεκτικά, αυτή τη φορά. Α! Και το κρουασανάκι, δεν με χάλασε. Νηστικό αρκούδι, δε χορεύει, άλλωστε. Και θα μου πεις, ποιός σου πε να χορέψεις, μωρή ηλίθια; Έλα ντε! Όμπο! Πολύ με κουράζεις με τις απορίες σου, αδερφάκι μου! Άσε μεεε! Παω Κρητούλα, στις φίλες μου και όλα μοιάζουν μαγικά! Και είναι!

Ντιν-Ντοοοον! Τοκ-τοκ-τοκ.
Κοιμούνται τα πουλάκια μου. Κοίτα τα μωρέέέέ..
Κι εγώ που ξυπνάω και εύκολα, αντί να ξεραθώ στον ύπνο, κάθομαι και γράφω μαλακίες, έχει πιαστεί το αριστερό μου χέρι(στου οποίου τον αγκώνα στηρίζομαι) και πριν προλάβει να με πάρει ο ύπνος θα με ξυπνήσουν οι φωνούλες τους. Μωρ' τι καλάάάά...
Λοιπόν. Πέρα απ' το χέρι που θα μουδιάσει επικίνδυνα εντός ολίγου και θα χρειαστεί να μου το κόψουν απ' τη ρίζα(ναι, βλέπω πολλές ταινίες πολέμου), τον έχω δαγκώσει και λιγάκι. Καιρός να αρπάξω το μισό πάπλωμα απ' την Άννα.
Γι' αυτό άλλωστε είναι οι φίλες. Για να μοιράζονται τα πράγματα των άλλων. χεχ.
Καλημέρα, απ' το όμορφο (παρόλη την ασχήμια του) Ηράκλειο.
Να θυμηθώ να φαω κρέπα στα λιοντάρια. :)

day No.2. [15.11.2009]

Όλες έχουμε πονοκέφαλο. Όλες. Πολύ.
Το χθεσινό βράδυ, στο οποίο υποδεχτήκαμε τα γενέθλια του κουκουναριού, είχε ολέθρια αποτελέσματα. Όλες μετάνιωσαν για κάτι. Μόνο εγώ δεν μετάνιωσα. Ντάξει, ίσως εκείνο το υποβρύχιο (που δεν το ήπια και όλο) να μην ήταν επιλογή μου, αν γύριζα τον χρόνο πίσω.
Πονάμε.
Ξύπνησα με την Άννα, να με έχει καβαλήσει, και να έχει πάρει με το χέρι της τη στάση του "Θα σου κάνω κεφαλοκλείδωμα, παλιο@@@ίδι, αν δεν μου δώσεις τα λεφτά ή τη ζωή σου!!!!". Η θερμοκρασία του σώματός μου έτεινε να αγγίξει τους 85 βαθμούς Κελσίου. Ή έστω, έτσι ένιωθα.
Μιλάνε πολύ εδώ, οι σουσουράδες μου. Σταματώ, διότι η προσοχή μου αποσπάται.
Αδίος.

day No.3. [16.11.2009]

Εμένα, άλλωστε, μου είχε λείψει η ιδέα του Πανεπιστημίου. Του Ελληνικού δημόσιου Πανεπιστημίου. Δεν πηγαίνω κάθε μέρα στο δικό μου. Όοοοοχι.
Πάλι γκρινιάζω, θα έλεγε κανείς. Πίνω τον όμορφο γαλλικό μου στο ΠουΤσουΚου (Πανεπιστήμιο Τσι Κρήτης), η φίλη μου επιτηρεί τα φοιτητόπουλα που γράφουν πρόοδο και εγώ χαλάω πάλι τα μάτια μου στις 10 ίντσες μου.
Η χθεσινή μέρα ήταν έπος. Φαγητό απ' τα χεράκια μας, στο σπίτι του Αλέξη. Σηκωθήκαμε (με εκείνον τον πονοκέφαλο που λέγαμε..) και αρχίσαμε τα Μαμαλάκικα και τα Βέφικα.
Από που να αρχίσω; Η Ανθούσα έφτιαξε ένα τσουκάλι γεμάτο με κάτι σαν ιμάμ(;), μπριάμ(;), αλάχ-αλάχ(;).. Δεν τα ξέρω εγώ αυτά τα ανατολίτικα. Αλλά ήταν πιο νόστιμο απ΄ την κλασική συνταγή! Τα σπασε, λέμε. Εγώ έφτιαξα μια σαλάτα, πιπεριές φλωρίνης με γέμιση φέτας και κορμό για επιδόρπιο. Η Δάφνη δούλευε, οπότε ήρθε και τα βρήκε όλα έτοιμα(και μισοφαγωμένα).. Η Στεφανίτσα, η γενεθλιάζουσα, έφτιαξε ένα ρυζότο με πιπεριές. Γροάρ. Επίσης ένα σκορδάτο τζατζίκι.  Η Αννούλα έφτιαξε κοτόπουλο με πατάτες στον φούρνο. Και μια ταλαίπωρη μανούλα ενός παιδιού που σπουδάζει στο πουτσουκού, είχε φτιάξει κάποτε κάτι φαγητά, τα οποία ο κανακάρης απλά έβγαλε απ' την κατάψυξη και ζέστανε. Τι να πεις. Ούτε να κουραστούν, αυτοί οι άντρες. Ούτε λίγος εγωισμός. Τίποτα.
Όπως και να χει, τον ευχαριστούμε, γιατι η μαμά του μαγειρεύει ωραία!
Αύριο είναι 17 Νοέμβρη και τα κομματόσκυλα οργιάζουν εδώ. Μέσα σε μια ώρα που είμαι εδώ έχουν κολλήσει τριγύρω μου 13 αφίσες. Μόνο εδώ. Και η πλάκα; Οι 12 είναι της πασπ και η 1 είναι της κνε. Θα δω πολλά σε αυτή τη ζωή. Το πιστεύω. Αλλά το πιο αστείο είναι πως η μοναδική αφίσα της κνε είναι και στραβοκολλημένη. Δηλαδή δεν έχω λόγια, πια!
Λοιπόν, σε λίγες ώρες πετάω, οπότε είναι λίγα τα ψωμιά μου εδώ. Βλέπεις, δουλεύω το βραδάκι. Πφ.
Χαιρετώ τα πλήθη(τους εκατομμύρια φανς μου :p) και σας εύχομαι καλά κούλουμα. Και στα δικά σας. Κι ο κολιός τον Αύγουστο. Να μας ζήσει! :)

Εαν είσαι παραδοσιακός τύπος και θες να στηρίζεις την αγορά της γειτονιάς σου, οι παρακάτω σκέψεις θα σε βρουν μέσα στο συνοικιακό videoclub. Εαν, πάλι, όχι..θα σε βρουν στο δωμάτιό σου, σε κάποιο site με τόρεντς.
Στην περίπτωση, επίσης, που η οικονομική κρίση δεν σε έχει αγγίξει καν και δεν ξέρεις που να πετάξεις τα 8,5€ σου (βάλε και άλλα 6-7€ για ποπ κόρν και κόκα μπόκα), αυτή τη στιγμή προβληματίζεσαι μέσα σε ένα σινεμά. Και ταυτόχρονα φλερτάρεις με την 18χρονη ταμία..

Τι ταινία να δω σήμερα;

Θες να δεις άλλη μια αμερικάνικη ρομαντική κομεντί; Άλλη μια ξανθιά πρωταγωνίστρια που ερωτεύεται άλλον έναν καστανό ανοιχτομάτη μορφονιό. Και τους συμβαίνουν και μερικά "ασυνήθιστα" πράγματα. Και λένε και τρεις γουάνα μπι έξυπνες ατάκες, τις οποίες έχεις ήδη δει στο τρέιλερ. Γιατι δεν είχαν κάτι άλλο να σου δείξουν, για να σου τραβήξουν την προσοχή(και τα λεφτά), πέρα απ τις ατάκες αυτές και το κωλαρίνι της πρωταγωνίστριας. Οπότε το μόνο που σου μένει, είναι να δεις το κωλαρίνι και σε άλλες πόζες, μέσα σε ροζ παντελόνι σανέλ, μέσα σε μαύρη φούστα ντόλτσε γκαμπάνα ή ενδιάμεσα από ένα εσώρουχο μ' έκαψες. Σαν αυτά τα μαύρα τα πρόστυχα που αρέσουν στον Καρβέλα. Και όλα αυτά, με τη συνοδεία του "τσομπ τσομπ" απ' τα υπεραλατισμένα σου ποπ κορν. Δεν σου έφτανε η πίεση όλης της βδομάδας, που ελπίζεις να αποβάλλεις σήμερα..... σου δίνουν κι άλλη πίεση. Για την αρτηριακή μιλάω. Τόσο αλάτι δεν έριχναν ούτε στις πληγές των εβραίων οι ναζί. Αλλά τι να πεις. Είναι νόστιμα τα γ***μένα! Την ώρα που βλέπεις την γλυκανάλατη μαλακία που διάλεξες (τα θερμά μου συγχαρητήρια), συνειδητοποιείς ότι μεταμορφώνεσαι σε σταφίδα, λόγω αφυδάτωσης. Οπότε ρουφάς με αυτό το σέξυ φρρρρρρ την κόκα μόκα σου. Που δεν είναι κόκα κόλα. Είναι νερό, με παγάκια και λίγη κόκα κόλα κάτω κάτω. Άρα είναι κάτι καινούργιο. Ας το ονομάσουμε κοκαφόλα. Τέλοσπάντων. Το τέλος της ταινίας το ξέρεις πριν καν την δεις. Θα καταλήξουν μαζί. Οκ;

Μήπως να έβλεπες κάτι σε ορίτζιναλ κωμωδία χωρίς ρομαντικούρες; Τι αλλάζει; Ουσιαστικά όχι και πολλά. Απλά όλοι κάνουν σαν καρνάβαλοι για να σε κάνουν να γελάσεις και δεν σαλιαρίζουν όλη την ώρα. Ντύνονται περίεργα, μιλάνε σαν να κάνουν διαγωνισμό εξυπνότερης ατάκας ακόμα και την ώρα του σεξ, κάνουν γκάφες, ατέλειωτες γκριμάτσες και κινήσεις του σώματος και έχουν έναν ιερό στόχο που δεν ξεχνούν ποτέ: "Ας αντιγράψουμε τα φιλαράκια". Πουλάνε, όσες φορές και να τα δει ο κόσμος.
Φιλική συμβουλή: Πριν γελάσεις ξανασκέψου το. Ήταν αρκετά αστείο (για προσχεδιασμένο) αυτό που μόλις είδες; Οκ, αν σου συμβεί αυθόρμητα, στην καθημερινότητά σου, κλάσε στα γέλια. Τώρα? Που κάποιος καθόταν ώρες για να το σκεφτεί και να το σκηνοθετήσει, πιστεύεις οτι αξίζει το γέλιο σου; Να μη μιλήσω για τα ευρόπουλά σου.....

Ας πάμε σε θρίλερ. Αν σκέφτεσαι να δεις σπλατεριά, μην με φωνάξεις. Έχω κέτσαπ και στο σπίτι μου. Πραγματικά, σε τρομάζει ένα τέρας που του τρέχουν μύξες και έχει γλίτσα στο σώμα του; Και κρατάει τσεκούρι και κυνηγάει τους περαστικούς για να τους τεμαχίσει;
Δηλαδή, τι σου φαίνεται τόσο τρομακτικό; Είναι κάτι που θα μπορούσε να σου συμβεί, οπότε ταυτίζεσαι με τον κυριούλη που μέλλει να δει τα ραδίκια ανάποδα; Πόσα τέρατα έχεις δει στο δρόμο, στο σπίτι σου, στη δουλειά σου, στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου σου ή στην εγκαταλελειμένη οικοδομή της γειτονιάς σου, από τότε που θυμάσαι τον εαυτό σου;
Εγώ, με έναν πρόχειρο υπολογισμό, ίσα με 3579. Και λίγα λέω..
Αν πάλι, είσαι αναίσθητο γουρούνι, σαν και μένα και όλα αυτά δεν σε τρομάζουν, θα είχε πλάκα να το έβλεπες για κωμωδία. Αυτό μάλιστα. Μόνο γέλιο.
Πόσες φορές έχω γελάσει με το μουγκρητό του τέρατος! Ή με τη σκέψη.. πόσο μπορεί να γέλασαν οι ηθοποιοί για να βγει αυτή η σκηνή; Να μη μιλήσω για τα μυαλά, τα άντερα και τα συκωτάκια που ποτέ δεν παραλείπονται από τέτοιες υπερπαραγωγές. Μια βόλτα στον χασάπη και έτοιμο το λόου μπάτζετ ταινιόνι που θα σπάσει τα ταμεία.

Αν το θρίλερ είναι ψυχολογικό, τότε δεν έχω να σου πω κάτι. Υπάρχει μια ελπίδα να τρομάξεις, οπότε να πετύχει τον στόχο του. Όταν ο κίνδυνος δεν είναι προσωποποιημένος (όπου μου επιτρέπει να τον φανταστώ σαν έναν ηλίθιο κινέζο με χαζοχαρούμενη φάτσα που φοράει μια τρομακτική αποκριάτικη στολή), τότε ναι. Δεν έχει τόση πλάκα. Αλλά και το πολύ υπερφυσικό μου σπάει τα νεύρα. Υπάρχουν και φυσικές εξηγήσεις για όλα αυτά. Το βάζο έσπασε. Δεν το έκανε απαραίτητα το φάντασμα του Έλβις Πρίσλεϊ που περιφέρεται μέσα στο σπίτι σου και σε κατασκοπεύει τα βράδια, αλλά ο αέρας. Κλείσε, ηλίθιε, το παράθυρο. Μπάζει.

Οι ταινίες φαντασίας έχουν ήδη απορριφθεί. Αν διαλέξεις κάτι τέτοιο, είσαι άξιος της μοίρας σου. Κολλητέ, δεν υπάρχουν άνθρωποι που πετάνε. Ούτε γκόμενες που βγάζουν φωτιές απ το στόμα τους. Ούτε μάγισσες. Ούτε παιδάκια που βλέπουν το μέλλον. Επίσης δεν υπάρχουν όλα αυτά τα μηχανήματα που πατάς ένα κουμπί (και βγαίνει μια χοντρή) και σε πάνε στον Άρη, και μετά τραβάς έναν μοχλό και αλλάζει την τροχιά της γης. Παπάρια μέντολες. Αν υπήρχαν όλα αυτά, θα είχα μεταμορφωθεί σε μωβ αμοιβάδα και θα ζούσα σε άλλο ηλιακό σύστημα. Μακριά από εδώ. Χωρίς έγνοιες. Στην τελική, ο μοναδικός προβληματισμός της αμοιβάδας πρέπει να είναι το πότε θα διασπαστεί ο πυρήνας της. Όχι το τι θα φάει, πότε θα μαγειρέψει, γιατί της είπαν αυτά που της είπαν, που θα βρει λεφτά να πάει στο λάιβ κου λου που. Θα μπορούσα, επίσης, να είχα μπει στην μηχανή του χρόνου και θα σταματούσα στο big bang για να μάθω από πρώτο χέρι τι παίχτηκε τότε. Θα μου πεις τόσα βιβλία λένε. Ξεστραβώσου. Και που ξέρουν μωρέ αυτοί που τα έγραψαν; Εκεί ήταν; Εικασίες όλα.
Επίσης θα μου άρεσε να γνωρίσω τους δεινόσαυρους από κοντά (έστω x η μεταξύ μας απόσταση, με x>2km). Υπάρχει πιο τρομακτικό πράγμα; Άσε με μόνη μου, χωρίς λεφτά-ρούχα-κινητό στο Μεταξουργείο στις 4 το πρωί ένα βράδυ του χειμώνα. Λιγότερο θα φοβηθώ, απ' ότι αν βρεθώ τετ-α-τετ με τον τυραννόσαυρο και τους φίλους του. Αλλά δεν βαριέσαι..
Μπορεί στην επόμενη μου ζωή να είμαι πεταλούδα και να αλλάξω όντως το μέλλον του πλανήτη. Μπορεί μια μέρα να αποφασίσω να παω στον άντρα μου, τον πεταλούδο, από έναν διαφορετικό (εναέριο) δρόμο και να δημιουργήσω σύγχυση στην άλλη άκρη της γης. Γιιιιέιιιι!! Δατ'ς ίντρεστινγκ!
Note: Να θυμηθώ αν γίνω πεταλούδα να το κάνω.

Λεω να μην σε κουράσω με άλλες ταινίες. Υπάρχουν πολλά είδη ακόμα. Στην τελική, πάρε μια τσόντα και μην μας πρήζεις τα @@! Έχουμε και δουλειές.
Αλλιώς δες green wing. Η καμενίλα, στο μεγαλείο της.

Απαραίτητο αμπαζούρ: μπύρες
Απαραίτητη ατμόσφαιρα: ήσυχο σκοτεινό δωμάτιο. άναψε και κανένα κερί..
Άντε, καλή διασκέδαση..

Και η απορία της ημέρας:

*Τζακ Ντόσον (Ρομαντικό φτωχαδάκι που ταξίδεψε στον Τιτανικό και πήγε από κρυοπαγήματα);

*Τζακ Σπάροου (Μπεκρής γοητευτικός πειρατής);

..ή μήπως...

*Τζακ ο Αντεροβγάλτης (θες και επεξήγηση; σίριουσλι;;) ;;;;

Τι ζήτησα κι εγώ? Τον ουρανό με τ' άστρα?
Ονειροπολώ και πάλι.. Θέλω να φύγω. Να παω να ζήσω για πάντα στο Παρίσι. Να αγοράσω ένα υπέροχο loft. Ολόδικό μου. Να έχει μινιμαλιστική διακόσμηση, θέα στον πύργο του Eiffel και, κατά προτίμηση, να είναι στην Μονμάρτη. Τη λατρευτή.
Το πιο σημαντικό είναι να έχει "ξενώνες", για τις φίλες μου. Και τους δικούς μου. Αν και είναι λάθος όρος η λέξη ξενώνας. Αυτός είναι για τους ξένους. Όχι για όσους θεωρείς οικογένεια. Μα ας μην κολλήσουμε στις λέξεις. Σημασία έχουν οι σκέψεις και οι δεσμοί. Δεν θέλω να τους χάσω, μα δεν μπορώ και να απαιτήσω να με ακολουθήσουν. Ο καθένας μας έχει τη δικιά του ζωή. Δικαιούται να κάνει αυτό που τον γεμίζει. Εμένα αυτό θα μου άρεσε. Να ζω στο Παρίσι, να είμαι διακοσμήτρια, στον ελεύθερο χρόνο μου να ζωγραφίζω και να κάνω βόλτες με τα πόδια ή το ποδήλατο στην πόλη..
Η παρέα είναι απαραίτητη. Αυτό με κρατάει πίσω.. Οκ. Και το ότι είμαι άφραγκη για να αγοράσω λοφτ. Ούτε να το νοικιάσω δεν μπορώ. Τι λέμε τώρα?
Ποιός ξέρει τι θα γίνει στο μέλλον όμως..
Δεν θέλω να απογοητεύομαι. Τα όνειρα είναι για να μας δίνουν δύναμη. Να προσπαθούμε. Ακόμα κι αν δεν τα καταφέρουμε ποτέ, μας έκαναν πολλά πρωινά να χαμογελάσουμε..
Το συνηθίζω αυτό. Κυρίως τις βροχερές μέρες..
Εγώ, ο μοναδικός αιώνια πιστός άντρας της ζωής μου.. ο καφές, η μουσικούλα μου και τα ατέλειωτα όνειρά μου..
Για κυρίως πιάτο το λάπτοπ μου και για συνοδευτικό, η βροχούλα με την μελαγχολική ομορφιά της.. Καλή μας όρεξη!
Δεν θέλω τίποτα άλλο για να ταξιδέψω. Ούτε εισιτήρια, ούτε αεροπλάνα. Το μυαλό φτάνει και περισσεύει..

Σαν παιδί κι εγώ, γεννήθηκα από έναν τυχαίο συνδυασμό μίξης ανθρώπων. Δεν φύτρωσα, αν και το αμφισβητώ κάποιες φορές.
Ένας κύριος, γνώρισε κάποτε μια κυρία και την ερωτεύθηκε. Αυτό συνέβη σε άλλα 3 ζευγάρια. Υποθέτω δηλαδή. Δεν κόβω και το πόδι μου. Έτσι, κάθε προπάππος μου παντρεύτηκε την αντίστοιχη προγιαγιά μου. Από τους 8 αυτούς ανθρώπους, πρόλαβα μόνο την μια κιουρία. Την γιαγιά της μαμάς μου. Χεστήκατε. Λογικό. Το υπόλοιπο μπούγιο δεν με περίμενε. Ή απλά εγώ παρα-άργησα στο ραντεβού.
Αυτά τα ζευγάρια, πάνω στις κακουχίες της εποχής, αγνόησαν πείνες, πολέμους, αρρώστιες και δυστυχίες και φρόντισαν να βρούν λίγο χρόνο να σκαρώσουν μερικά κουτσούβελα. Και έτσι προέκυψαν οι παππούδες μου, οι γιαγιάδες μου και τα αδέρφια τους.
Όταν μεγάλωσαν κάπως οι 4 αυτοί άνθρωποι (τα αδέρφια δεν μας απασχολούν τώρα, αρκετά μπλέξαμε.) γνωρίστηκαν ανά 2 μεταξύ τους. Τυχαία. Όπως και όλοι οι παραπάνω. Παιχνίδια πιθανοτήτων.
Με τη σειρά τους και αυτά τα 2 ζευγάρια, παντρεύτηκαν και έκαναν μερικά μυξιάρικα. Το ένα ζευγάρι έκανε 3 παιδάκια και το άλλο 2. Έτσι, ένα κοριτσάκι(που είχε 2 αδερφάκια) γνώρισε ένα αγοράκι(που είχε 1 αδερφάκι).
Τσούκου τσούκου, δεν ήθελε και πολύ. Γκομενάκια και τα δύο, τότε, τα φτιάξανε. Στο γυμνάσιο. Ναι. Δεν αστειεύομαι. Στο γυμνάσιο.
Ο έρωτας αυτός έφερε στον κόσμο 2 πανέμορφα μούλικα. Τον bro και, 2.5 χρόνια μετά, την αφεντιά μου.

Πριν λίγους μήνες παντρεύτηκε ο ένας μου ξάδερφος. Όμορφος γάμος. Δηλαδή δεν μου άρεσε. Και δεν μου άρεσε γιατι ήταν γάμος. Δηλαδή ένα ακόμα καλοσκηνοθετημένο, φαντασμαγορικό λάθος. Πως μπορεί ένα λάθος να είναι όμορφο? Ήταν όμως όμορφο το φαγητό, το κρασί..αυτά.
Ενιγουέη, μακάρι τα παιδιά να είναι ευτυχισμένα. Δεν μιλάω προσωπικά για την περίπτωσή τους. Απλά γκρινιάζω για τον θεσμό του γάμου, οπότε τους παίρνει και εκείνους η μπάλα.
Παντρεύτηκε, λοιπόν, ο ξάδερφος την εκλεκτή της καρδιάς του. Πολύ καλή κοπέλα! Μπράβο! Μα το θέμα είναι άλλο. Θέλετε να κάνετε αυτό το λάθος? Μαγκιά σας. Κάντε το. Μα εγώ γιατί πρέπει να ακούσω όλα όσα άκουσα πριν, κατά τη διάρκεια και μετά από το *@#%&$!@μυστήριο?

Περιττό να αναφέρω το τζέρτζελο που επικρατούσε σε όλο το σόι της μάνας μου, μήήήνες πριν τον πολυσυζητημένο γάμο. Τσουρέκια μας τα είχαν κάνει. Σιγά το πράγμα, στην τελική. Θεατρική παράσταση. Μια, όλη κι όλη. Ούτε αβάντ πρεμιέ(ρ), ούτε καλοκαιρινό τουρ στα ελληνικά νησιά, ούτε τίποτα. Παντρευτήκατε, σκουπίσατε, τελειώσατε.Πρωταγωνιστές: το ζεύγος. Απαραίτητος κομπάρσος: ένας τύπος με μούσια που φοράει μαύρα φορέματα, μιλάει περίεργα, κρεμάει τσιμπιρλόνια στο λαιμό του και θυμίζει μέλος των g-unit, έχει 45 παιδιά, πούλμαν για να τα πηγαινοφέρνει απ το κατηχητικό στο σχολείο και αντίστροφα, γυναίκα κουνέλα, λανθασμένη εντύπωση της έννοιας της μελωδικότητας και νομίζει οτι εκπροσωπεί τον χριστιανισμό, τον θεό, το άγιο πνεύμα, τον μυστικό δείπνο, την μαγδαληνή, τον άγιο φανούριο, τον άγιο κάστωρ, την παναγία την μεγαλόχαρη, την παναγία την μυρτιδιώτισσα, το κακό συναπάντημα, τα μαύρα του τα χάλια, το στανιό μου μέσα. Και άλλα πολλά..
Wanna be πρωταγωνιστές: Κουμπάροι, παρανυφάκια και γονείς του ζεύγους. Πραγματικοί σταρ: Καλοδιατηρημένες καλεσμένες ανύπαντρες 40άρες, που φοράνε σέξι ρούχα και παπούτσια και αναστατώνουν τα αρσενικά όλων των ηλικιών. Το κωμικό στοιχείο του έργου: Το ταλέντο των ανθρώπων να ετοιμάζονται ν+3 ώρες (νεΖ), για έναν γάμο και τελικά δείχνουν πιό άσχημοι απ' ότι θα έδειχναν με την φόρμα και τα αθλητικά τους. Γυναίκες: ΜΗΝ ΒΑΦΕΣΤΕ σαν κλόουν και ΜΗΝ ΝΤΥΝΕΣΤΕ σαν λατέρνες. Φχαριστώ.

Που θέλω να καταλήξω? Α ναι. Από μικρή το έχανα το θέμα στις εκθέσεις. Ξεκινούσα με το θέμα και μετά το πήγαινα εκεί που ήθελα το πράγμα. "Όταν ένας νέος αγνοέι την ενδεδειγμένη χρήση των μέσων τεχνολογίας και επικοινωνίας, μπορεί εκείνη να αποβεί μοιραία για τον ίδιο. Πρέπει, επομένως, να διαθέτει την κατάλληλη παιδεία, ώστε να γνωρίζει τι είναι σωστό και τι όχι. Γι' αυτό κι εγώ, δεν χρησιμοποιώ τον ηλεκτρονικό υπολογιστή χωρίς λόγο. Παίζω με την ζωγραφική και ακούω μουσική. Μου αρέσει να ζωγραφίζω. Από μικρή ζωγράφιζα και νομίζω πως όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω ζωγράφος. Να ζωγραφίζω δέντρα, βουνά, ποτάμια, σπίτια... Και τώρα που είπα σπίτια, χθες είχε μπει μια σφήκα στο σπίτι μας, απ' το παράθυρο της κουζίνας και τρόμαξα πολύ. Δεν μου αρέσουν τα έντομα γιατι.. ΜΠΛΑ ΜΠΛΑ".

Επιστρέφω. Τα τσουρέκια δεν ήταν μόνο σχετικά με το τι θα βάλουμε, πως θα το βάλουμε και πως θα βαφτούμε. Τα τσουρέκια ήρθαν από αλλού. Δεν τα φάγαμε το Πάσχα και μας τα έφεραν τέλη Μαίου. Από την αγαπημένη μου φράση: "Άντε, και στα δικά σου!". Τι λες μωρή πέρκα? Εμένα με ρώτησες αν θέλω? Πως πετάς έτσι αβέρτα κατάρες και φεύγεις? Δεν-θέ-λω. Τι δεν καταλαβαίνεις; Και αυτό το "Άντε" μου το εξηγείς λιγάκι? Θέλεις μήπως να πείς ότι σας κούρασε η αναμονή? Το καθυστέρησα? Συγγνώμη ρε dudes που δεν κρεμάστηκα απ τα 20 και τα 22. Αύριο κιόλας θα σας φέρω τον μεγαλοεισοδηματία των ονείρων σας. Μα μετά θα φύγουμε. Θα πάμε να ζήσουμε για πάντα στον πύργο του.

Άσε, δε, το άλλο. Με έβαλαν να μοιράζω τα γλυκά στους καλεσμένους, μαζί με κάτι άλλες κοπελίτσες. "Ωραία, σκέφτηκα, ό,τι περισσέψει θα το φάω. Είμαι νηστική από χθές.."
Ξεκινάει η πασαρέλα από μπροστά μας. Ένας ένας, οι συγγενείς που έχω να δω από τότε που ήμουν 2. "Καλέ? Η Χαρούλα είσαι εσύ? Πως μεγάλωσες έτσι? Κοτζάμ κοπέλα καλέ! Δεν το πιστεύω. Με θυμάσαι???" (ήδη βλαστημάω και θέλω να της πω να προχωρήσει γιατί οι αποπίσω της πατιούνται στη σειρά) "Η Κυρία Πολυξένη είμαι, η μητέρα του ξαδέρφου του θείου σου, που μένω στην Ιεράπετρα".
Πλάκα μας κάνει? Πλάκα? Έχω να την δω από τότε που τα παιδιά δεν κρατάνε αναμνήσεις. Και πες οτι είμαι το παιδί θαύμα και έχω μερικές αναμνήσεις απ τα 2 μου. Την κυρα Πολυτέτοια θα θυμάμαι ή την φρουτόκρεμα που με μπούκωναν κάθε μέρα?
Και φτάνει το κρίσιμο σημείο:
-Ελεύθερη είσαι, Χαρούλα μου??
-Και βέβαια! ,απαντώ με καμάρι και φυσικότητα!Τί άλλο θα μπορούσα να είμαι, άλλωστε?
-Άντε! Και στα δικά σου κοπέλα μου!
Ακολουθούν 2 πιθανές απαντήσεις.
1η πιθανή απάντηση:
- :)  [Αυτή η απάντηση δεν θα οδηγήσει την οικογένεια σε ρήξη. Ένα απλό χαμόγελο, ό,τι και να κρύβει από πίσω του, δεν παύει να είναι ένα χαμόγελο.]
2η πιθανή απάντηση:
-Τι είπες μωρή αγγούρω? Που να σου κάτσει στο λαιμό το αμυγδαλωτό και η δίπλα. Και τα κουφέτα! Φακλάνα. Φώκια. Κωλόγρια.

Προφανώς, επέλεξα την λύση του χαμόγελου, γιατί έπρεπε να φοράω γάντια του μποξ, για να επιβιώσω μετά απο τον τσακωμό με τις 250 γριές που μου έριχναν την κατάρα. Δηλαδή τις είχα τις γριές. Αλλά είχαν και παιδιά και άντρες αυτές. Οπότε θα τα έβρισκα σκούρα. Μπορεί να έδειρα τους 15 στο Παρίσι, αλλά εδώ ήταν πιό πολλοί.

Οι γιαγιάδες μου όλο καμάρι, το πρώτο πράγμα που σκέφτηκαν να πουν όταν με είδαν ήταν σχετικό με το ότι είμαι μπακούρι. Αμέσως. Μη χάσουν ευκαιρία! "Άντε, να παίρνετε τώρα ένας ένας σειρά. Θα βρείς κι εσύ ένα καλό παιδί και θα παντρευτείς."
1)Μην με λυπάστε. Εγώ τα σπάω. Εσείς είστε αξιοθρήνητοι όλοι που έχετε τέτοια συντηρητικά πιστεύω.
2)Δεν θα μου πείτε εσείς τι θα κάνω.
3)Ποιά σειρά? Δεν είμαι πρόβατο να μπω στη σειρά για να μου κουρέψουν την προβιά. Θα κάνω ό,τι μα ό,τι γουστάρω.
4)Εσείς κάνατε λάθη στη ζωή σας. Γιατί, αντί να με προστατέψετε, με παροτρύνετε να κάνω κι εγώ τα ίδια???

Κράζω εγώ γιαγιάδες και λοιπούς συγγενείς με το που ακούω την φράση-κλειδί και μου αρχίζουν ένα παραλήρημα ωρών. Εγγόνι θες χρυσή μου? Ζήτα μου εγγόνι. Τί μου ζητάς γάμους και λαγούς με πετραχείλια? [Αλήθεια, τι σημαίνει αυτή η φράση?]
Εγώ, όταν πεινάω ζητάω φαγητό. Δεν σου ζητάω να πας να φυτέψεις το σιτάρι, να το καλλιεργήσεις, να το αλέσεις, να το κάνεις μακαρόνι και να μου το βράσεις. Ζητάω απευθείας το βήμα Νο.5. Εσύ γιατί δεν ζητάς να κάνω ένα παιδί να έχεις να παίζεις? Πρέπει πρώτα να πάρω δάνειο, να παντρευτώ, να καλέσω αντιπαθητικούς συγγενείς, να χαμογελάμε όλοι σαν ηλίθιοι, να κάθονται τίποτα κωλόγριες και να σχολιάζουν το φαγητό, το νυφικό, την μάνα της νύφης, του γαμπρού, το κουστούμι, το κτήμα, το κρασί..? Σκάσε και πίνε χοντρή. Αν δεν σου αρέσει, να πας στα γκουρμέ εστιατόρια που είχατε και στο χωριό σας.

Δεν τα μπορώ αυτά. Και οκ. Άστα λίγο στην άκρη αυτά. Το θέμα της δέσμευσης? Γιατί ρε παιδιά? Ένα κοριτσάκι σαν τα κρύα τα νερά (λέμε τώρα), να κλειστώ στο μπουντρούμι? Γιατί? Τί έκανα???
Το συμπέρασμά μου είναι ότι τα ηλικιωμένα μέλη απ' το σόι σου θέλουν το κακό σου. Γιατι η εκάστοτε γιαγιά προτιμάει εσύ να δυστυχήσεις, παρά να έρθει η μέρα που η γειτόνισσα θα παντρέψει τον εγγονό της κι εκείνης τα εγγόνια της θα είναι ακόμα στο ράφι. Τί ντροπή? Με τι μούτρα θα κυκλοφορεί από αύριο στη γειτονιά? Θα ντρέπεται να κοιτάξει τον μπακάλη στα μάτια.

Όλοι χωρίζουν. Και αν όχι όλοι, οι περισσότεροι. Πιστεύω οτι ένας γάμος, για να κρατήσει, θέλει θυσίες. Για να αντέξει κάποιος άνθρωπος (όχι γάιδαρος) καθημερινές θυσίες, πρέπει να αγαπάει τρελά τον άλλον. Και ο άλλος να κάνει εξίσου πολλές θυσίες. Μα τι είναι αυτό? Ευτυχία? Εγώ συμβιβασμό και καταπίεση τα βλέπω. Και θα μου πεις, υπάρχουν ζευγάρια που αγαπούν πραγματικά ο ένας τον άλλον. Και δεν τα βλέπουν σαν θυσία όλα αυτά. Καλή φάση μα είναι τόσο λίγοι. Δεν θα μιλάω για τις εξαιρέσεις. Οπότε, μια ζωή την έχουμε, αν είναι να την θυσιάσουμε, να γίνουμε καλύτερα πειραματόζωα των επιστημόνων, να βγεί έστω κάτι καλό για τις επόμενες γενιές. Όλο τα ποντίκια την πληρώνουν.

Σας κούρασα, θαρρώ.. Συγγνώμη. Το συναίσθημα με εμποδίζει να βάλω μια τελεία.

Και θα κλείσω, κάπου εδώ, το παραλήρημα με ένα στιχάκι που αγαπώ από μικρή..
"..Παίρνω την κιθάρα μου και τραγουδάω..σας αγαπάω, μα δεν παντρεύομαι.."

..και βλέπεις τις γιαγιάδες και τους παππούδες, που ετοιμάζονται πως και πως να φτάσει η αυριανή μέρα, να συμβάλλουν και εκείνοι στο μέλλον του τόπου.
Λες και τους έμειναν και πολλά πράγματα που μπορούν να κάνουν. Τηλεόραση, περίπατος(όσοι έχουν τη δυνατότητα και τις αντοχές), επίσκεψη στην φιλενάδα/στον καφενέ, εκκλησία, το συνηθισμένο τούρ απ' τους γιατρούς και, έπειτα, από τα φαρμακεία. Έτσι, να τους κρατάμε στη ζωή με 35 χάπια ημερησίως τον καθένα, να αδειάζουν τα ταμεία, να γεμίζει ο τόπος γεροντάκια, να ανεβαίνει ο μέσος όρος ηλικίας, να παρατήσουμε την εξέλιξη και να το γυρίσουμε στον συντηρητισμό, να κατακρίνουμε τη νεολαία με ατάκες "εμείς στην εποχή μας.....", να μην χωράει άλλο τσούρμο το κάθε νοσοκομείο και να τους κοιμίζουν στους διαδρόμους και γενικά ο μέσος ψηφοφόρος του τόπου να είναι 59 χρονών, γεμάτος όρεξη για την ζωή που ξετυλίγεται μπροστά του και ιδέες για ένα καλύτερο αύριο.
Δεν λέω και να τους ψοφίσουμε τους καψερούς. Κι εγώ γριά θα γίνω κάποτε και θα θέλω να ζήσω μέχρι να μου πέσει και το τελευταίο δόντι, αλλά έτσι όπως πάμε, εκεί θα καταλήξουμε. Τι να την κάνω την ζωή αν είμαι σαν φυτό? Αν εξαρτώμαι από ουσίες? Αν μια μέρα δεν πάρω τα χάπια μου και χρειαστώ εντατική. Δεν ξέρω τι είναι προτιμότερο. Μακάρι να ζούσαν παραπάνω οι άνθρωποι αλλά να υπήρχε αύξηση και στην γεννητικότητα. Θα ήμασταν περισσότεροι, μα θα υπήρχε πάλι μια ηλικιακή ισορροπία. Μια ομαλή κατανομή.
Και το άλλο που το πας? Όλοι αυτοί οι συντηρητικοί εκεί όξω, πιπιλίζουν τα μυαλά των παιδιών και των εγγονιών τους και έτσι υπάρχουν ακόμα και σήμερα οι μπλε, οι πράσινες, οι κόκκινες κ.ο.κ. οικογένειες.
-Τί ψηφίζεις εσύ παιδί μου?
-Πασόκ.
-Γιατί παληκάρι μου?
-Ε, αφού ψηφίζει και η μαμά μου και ο μπαμπάς μου Πασόκ. Τί άλλο να ψηφίσω???
-Ρε, κούνα το κεφάλι σου να δεις αν έχει τίποτα μέσα.

Δεν μπορώ, ρε παιδιά, αυτήν την κατάσταση. Κομματόσκυλα, συμφέροντα, ρουσφέτια, γλυψίματα, ηλίθιες κοινωνικές συναναστροφές, μάσκες, πισώπλατα μαχαιρώματα..
Έχει γεμίσει κουτοπόνηρους βολεψάκηδες η Ελλαδίτσα. Έχει γίνει σαν την κιβωτό του Νώε. Ένα καράβι, γεμάτο άβουλα όντα, που τα κατευθύνει ο αρχηγός όπου θέλει. Στην συγκεκριμένη, όμως, περίπτωση, ο Νώε γίνεται κακός.
Και με την πάροδο των χρόνων, αυτό το ταξίδι πάει από το κακό στο χειρότερο. Η κιβωτός περνάει τα χίλια μύρια. Αναταραχές, φουρτούνες, καταιγίδες, επιθέσεις καρχαριών, έλλειψη φαγητού και νερού... Και με τα πολλά κάνει στάση. Και δίνεται η ευκαιρία στα ζώα να επιλέξουν άλλο καπετάνιο. Που θα κάνει πιό καλό προγραμματισμό του ταξιδιού. Και δεν θα ξεμείνουν ξανά από τρόφιμα, δεν θα περάσουν απ' το τρίγωνο των Βερμούδων, δεν θα τους φάνε οι κροκόδειλοι. Και τα ζώα, επειδή είναι ζώα, δεν σκέφτονται με λογική. Και επιλέγουν πάλι τον Νώε, ή (στο τσακίρ κέφι) τον ξάδερφό του τον Μώε. Γιατί, όπως τα σκυλάκια, αγαπούν το αφεντικό τους, όποιο και να είναι αυτό, έτσι και τα υπόλοιπα ζώα. Συνηθίζουν τις κακουχίες και μαθαίνουν να ζούν με αυτές. Και η κιβωτός βουλιάζει ολοένα και περισσότερο στα σκ**ά.

Δεν ξέρω ποιός θα ήταν ο κατάλληλος Νώε, μα ξέρω ποιοι δεν είναι, αποδεδειγμένα.
Γιαγιούλα, ή ξύπνα ή κοιμίσου. Μην ζεις με μισάνοιχτα μάτια. Μην κοιτάς μόνο εκεί που θέλεις. Βγάλε τις παρωπίδες. Ποτέ δεν είναι αργά. Βαρέθηκα να ακούω τη φράση "Τώρα θα αλλάξει?". Τώρα να αλλάξει, γιατι καιγόμαστε. Και αν δεν θέλει να το κάνει για εκείνη, ας το κάνει για τα εγγόνια της. Αμήν.

Τον συναγερμό μου μέσα..
Χωρίς αυτοκίνητο η Χαρούλα. Σήμερα, ο συναγερμός μου, αποφάσισε να μας αφήσει χρόνους. Ή απλά μου κρατάει μούτρα για κάτι που του έκανα. Ποιός ξέρει τι.....
Συναγερμός > Ουσιαστικό, Γένους ΑΡΣΕΝΙΚΟΥ. Κοινώς, δεν βγάζεις άκρη.
Δεν έχει σημασία τι έγινε και πως. Σημασία έχει, τι κάνει ένας άνθρωπος όταν είναι στα πρόθυρα νευρικού κλωνισμού επειδή σίγουρα κάποιος κωλόγερας στον δρόμο τον μούτζωσε. Με τις δύο παλάμες. [Φημολογείται ότι άνοιξε και τα δάχτυλα του ποδιού, ώστε να μουτζώνει με 4 άκρα, για πιο ικανοποιητικά αποτελέσματα.] Και η τύχη του καψερού(όχι του κωλόγερα, του άλλου), τον εγκαταλείπει κάθε λεπτό ολοένα και με περισσότερη επιδεικτικότητα. Γιατί ρε τύχη? Από σένα δεν το περίμενα. Είσαι και γένους θηλυκού, τρομάρα σου. Τί παίζει με την πάρτη σου? Σου φάγαμε τον γκόμενο και δεν το θυμόμαστε?
Νεύρα, νεύρα, ΝΕΥΡΑ. Ξέρεις ότι αν είχες τώρα μπροστά σου:
-την ξινή κυρία που στην είπε στο λεωφορείο πρόπερσι που πήγαινες στη σχολή, ένα ηλιόλουστο πρωινό,
-τον κηπουρό της διπλανής πολυκατοικίας που σε ξυπνάει κατά μέσο όρο 1 στα 4 πρωινά σου με το χαριτωμένο γκράάάάάάάάάάου,
-το ηλίθιο κομματόσκυλο της σχολής σου που δεν βάζει γλώσσα όταν είναι στο αμφιθέατρο και φοράει μπούρμπερι,
-τον καθηγητή γυμναστικής του λυκείου που ήταν μια μίξη μοσχαριού με κεφάλι ιπποπόταμου, καθαριότητα γουρουνιού, εξυπνάδα σκνίπας, περπάτημα καουμπόη, φρύδια Πασχάλη Τερζή, τρόπους κακομαθημένου λιμενεργάτη και με λεξιλόγιο που περιέχει τη λέξη "Στοιχηθούτε",
-όσους έχουν περάσει από δίπλα σου με τα αμάξια τους με μεγάλη ταχύτητα ενώ βρέχει και σε γέμισαν λάσπες, ή
-τον χάρη ρώμα (μπορώ να το κουράσω ΠΟΛΥ ακόμα)..
..θα τους σάπιζες όλους στο ξύλο. Ακόμα και αν δεν είχες περισσότερη δύναμη από αυτούς θα τα κατάφερνες τέλεια. Ευκολάκι τρελό, όμως! Μιλάμε για τσίτα νεύρα.
Μέχρι και σε ωκεανό από ξύδι να με βουτούσαν δεν θα μου περνούσαν. Όχι επειδή θα έλιωνα σε λίγα δευτερόλεπτα από το οξύ που θα με έκαιγε. Από αντίδραση. Ούτε ένεση βάλιουμ δεν θα βοηθούσε, στην περίπτωσή μου. Ούτε αφαίρεση όλων των νευρώνων μου. Θα συνέχιζα να έχω νεύρα.
-Τί κάνουμε, λοιπόν, όταν έχουμε νεύρα?
-Παίρνουμε το αμαξάκι μας και πηγαίνουμε σε έναν ώμο να κλαφτούμε και καταναλώνουμε μπύρες...
-...ή και όχι. Σου θυμίζω ότι έχουμε νεύρα επειδή δεν έχουμε αμαξάκι.
-Α ναι.. το ξέχασα.
Παίρνουμε τους μπόδες μας και πηγαίνουμε στον ώμο.
Αν και με τρομάζει η σκέψη του να περπατάω ανάμεσα σε αθώους, όταν είμαι σε αυτήν την κατάσταση. Ποτέ δεν ξέρεις σε ποιόν θα χιμήξω. Και δεν μου έχουν κάνει ακόμα αντιλυσσικό.
Η καλύτερη λύση (μα απαιτεί κεφάλαιο) είναι η λύση του κούρ ντε μποτέ. Πας εκεί στα σπα, στα υδρομασάζ, στις σάουνες, στα αιθέρια έλαια... στον καταναλωτισμό και αφήνεσαι στα στιβαρά χέρια του όμορφου(στις φαντασιώσεις θέτω εγώ τους όρους) μασέρ που σε πασπατεύει, με τη συνοδεία όμορφης χαλαρωτικής μουσικής και ερεθιστικά εξωτικών αρωμάτων..
Ούτε ψώνια, ούτε κομμωτήρια. Κανέναν δεν τον χάλασαν δηλαδή, αλλά έχουμε και μια προίκα να μαζέψουμε. Και δεν θα πετάμε τα λεφτά μας δεξιά και αριστερά με το πρώτο νεύρο, διότι μας δίνω maximum 3 μέρες ως την χρεωκοπία.
Είμαι νευρόσπαστο, ναι.

Αν όμως δεν έχεις λεφτά, τί κάνεις? Χμ..
Φωνάζεις τον ώμο στο σπίτι, λυπούμενος τους αθώους περαστικούς, και κλαίς πάνω του. Κάνεις διάλειμμα μόνο για εκείνες τις μπύρες που λέγαμε. Και καταντάς ντίρλα. Και ξεσπάς σε λυγμούς, γιατί το έχεις ανάγκη..
Όχι τόσο για τα νεύρα της ημέρας.. Μα για τόσα πράγματα που πνίγεις μέσα σου εδώ και μέρες, μήνες, χρόνια. Απογοητεύσεις, φόβους, σκέψεις, άγχη, αδυναμίες, προβλήματα, εκνευρισμούς, βάσανα, λύπη..
Δεν μιλάς για αυτά σε κανέναν. Τα κρατάς όλα για τον εαυτό σου. Ώσπου ένα πρωί ξυπνάς και σου φταίει το νύχι που έσπασε. Ή το φαγητό που είναι άνοστο. Αμ, δεν είναι το νύχι, ούτε το γιουβαρλάκι. Είναι η καταπίεση που ασκείς μόνος σου στον εαυτό σου, χωρίς να ξέρεις ούτε εσύ ο ίδιος το γιατί.. και υποσυνείδητα σου τρώει τα σωθικά μέρα με τη μέρα. Έχεις ακόμα τύψεις για έναν τσακωμό που έγινε πριν 4 χρόνια μα δεν το γνωρίζεις. Εκείνες όμως γνωρίζουν πολύ καλά τι πρέπει να κάνουν. Είναι η δουλειά τους, άλλωστε. Πρέπει να αφήσουν ένα μελανό στίγμα στη συνείδησή σου, το οποίο όσο περνάει ο καιρός καταβροχθίζει τον αυθορμητισμό σου. Μονίμως ενδοιασμοί. Σκέψεις. Δισταγμοί..

Κάνε μου μια χάρη.. Βγάλτα όλα απ' το όμορφο κεφαλάκι σου και ζήσε ξέγνοιαστα τη ζωούλα σου. Είναι τόσο όμορφη..